IPB

( | )

> Zasady

Pami?tajcie o zasadach.
Znajdziecie je wszystkie klikaj?c na link:

http://www.amazonki.net/noweforum/index.php?showtopic=92

Najwa?niejsze:
-przed zadaniem pytania sprawdzi? w archiwum czy temat nie by? ju? poruszany. Do tego s?u?y funkcja Szukaj.
-postaraj si? wybra? odpowiedni dzia? do tre?ci postu
-
nazwy tematów nieodpowiadaj?ce tre?ci w nich zawartych b?d? zmieniane.
-
Posty piszemy w sposób przemy?lany - to nie jest chat i macie czas na sformu?owanie czytelnej wypowiedzi. Staramy si? pisa? po polsku. Je?li co? chcemy doda?, a nie ma jeszcze do naszego posta komentarza innego u?ytkownika, u?ywamy opcji EDYTUJ


Dzi?kuje bardzo za uszanowanie zasad.


Klikaj?c na poni?szy link znajdziecie archiwalne tematy z dzia?u:LECZENIE

http://www.amazonki.net/forum1/index.php?board=4.0

 
Reply to this topicStart new topic
> Hormonoterapia uzupe?niaj?ca raka piersi
V
b.angel
14.11.2007, 9:15
#1


Guru na forum


Zespó? Amazonki NET
4,849
26-06 07
gród nad mleczn?
9
Numer GG: 5536919



Wspó?czesna Onkologia 2/2007

Hormonoterapia uzupe?niaj?ca raka piersi

autorzy: Anna Niwi?ska, Maria Litwiniuk,

Wprowadzenie
Oko?o 60–70% raków piersi wykazuje ekspresj? receptora estrogenowego (ER) i/lub progesteronowego (PR). W rakach piersi ER-dodatnich estrogen jest czynnikiem hamuj?cym apoptoz? i pobudzaj?cym proliferacj? komórek nowotworowych, zwi?kszaj?cym ruchliwo?? nieprawid?owych komórek oraz stymuluj?cym tworzenie nowych naczy? krwiono?nych. Estrogen jest wi?c jednym z najsilniejszych czynników odpowiedzialnych za progresj? nowotworu [1].
Celem leczenia hormonalnego hormonalnie wra?liwego raka piersi jest zahamowanie mitogennego efektu estrogenów w mechanizmie zablokowania po??czenia estrogenu z receptorem estrogenowym, albo obni?enia poziomu estrogenów w surowicy i komórkach nowotworowych. Zablokowanie receptora estrogenowego jest mo?liwe dzi?ki lekom z grupy selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM), których przedstawicielem jest tamoksyfen, natomiast obni?enie poziomu estrogenów mo?na osi?gn?? za pomoc? ablacji jajników (owariektomia, kastracja radiologiczna), supresji jajników (analogi LHRH) lub inhibitorów aromatazy nowej generacji (anastrozol, letrozol, eksemestan). Wybór optymalnej metody leczenia zale?y od stanu menopauzalnego chorej oraz stopnia ryzyka nawrotu choroby (grupy ryzyka). W tab. 1. przedstawiono metody wspó?cze?nie stosowanego leczenia hormonalnego raka piersi z ekspresj? receptora ER w grupie chorych przed i po menopauzie.
Celem pracy jest przegl?d obecnie stosowanych metod leczenia hormonalnego raka piersi oraz przedstawienie aktualnych rekomendacji europejskich i ameryka?skich dotycz?cych tego sposobu terapii. W pierwszej cz??ci pracy scharakteryzowano poszczególne sposoby leczenia na podstawie najistotniejszych danych literaturowych, podaj?c jednocze?nie najnowsze rekomendacje lecznicze. W drugiej cz??ci pracy zestawiono aktualnie obowi?zuj?ce sposoby leczenia hormonalnego – osobno dla chorych przed menopauz? i dla chorych po menopauzie.

Leki stosowane u chorych po menopauzie

Tamoksyfen
Tamoksyfen nale?y do grupy selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM). W komórkach raka piersi wykazuje efekt antagonistyczny w stosunku do estrogenów, za? w ko?ciach, uk?adzie krzepni?cia i b?onie ?luzowej trzonu macicy dzia?a jak s?aby estrogen (efekt agonistyczny). W przeciwie?stwie do efektu kostnego wp?yw tamoksyfenu na uk?ad krzepni?cia i b?on? ?luzow? trzonu macicy jest niekorzystny i odpowiada za g?ówne objawy uboczne tego leku (powik?ania zakrzepowo-zatorowe i rak b?ony ?luzowej trzonu macicy) [1].
Tamoksyfen odgrywa bardzo wa?n? rol? w leczeniu hormonalnym kobiet przed i po menopauzie. W metaanalizie przeprowadzonej przez Early Breast Cancer Trialists’ Collaborative Group, obejmuj?cej 37 tys. kobiet bior?cych udzia? w 55 badaniach klinicznych wykazano, ?e tamoksyfen jest skutecznym lekiem wy??cznie w grupie chorych z ekspresj? receptora estrogenowego [2, 3]. Leczenie tamoksyfenem przez 5 lat jest bardziej skuteczne ni? stosowanie tego leku przez rok lub 2 lata. 5-letnie leczenie uzupe?niaj?ce tamoksyfenem zmniejszy?o odsetek nawrotów choroby po 15 latach obserwacji (wzgl?dna redukcja ryzyka nawrotu) o 47%, a odsetek zgonów o 26% w stosunku do grupy chorych nieleczonych uzupe?niaj?co. Absolutna korzy?? w prze?yciu bezobjawowym wynosi?a 11,8%, a w prze?yciu ca?kowitym – 9,2% [3]. W metaanalizie wykazano, ?e tamoksyfen wykazuje korzy?? w prze?yciu bezobjawowym i ca?kowitym w grupach chorych przed 50. jak i po 50. roku ?ycia, przed i po menopauzie, z przerzutami i bez przerzutów do pachowych w?z?ów ch?onnych oraz niezale?nie od tego, czy wcze?niej zastosowano chemioterapi?.
Na podstawie powy?szych danych w 2000 r. w Stanach Zjednoczonych (US National Institutes of Health Consensus Development Conference) zalecono stosowanie tamoksyfenu w leczeniu uzupe?niaj?cym chorych na raka piersi bez wzgl?du na wiek, stan menopauzalny, zaj?cie pachowych w?z?ów ch?onnych oraz wielko?? guza [4]. Podobne rekomendacje zosta?y wydane przez grup? ekspertów na konferencji dotycz?cej leczenia uzupe?niaj?cego wczesnego raka piersi w St. Gallen w 2001 r. [5]. Tamoksyfen sta? si? wi?c z?otym standardem w terapii endokrynnej raka piersi, stosowanym u chorych z guzami wykazuj?cymi obecno?? receptora estrogenowego, w ka?dej grupie wiekowej i w ka?dej grupie ryzyka.
Zastosowanie tamoksyfenu na szerok? skal? nie rozwi?za?o wszystkich problemów. Zaobserwowano, ?e u chorych z guzami ER-dodatnimi ryzyko nawrotu choroby ro?nie z czasem i ?e ok. po?owa nawrotów u chorych leczonych tamoksyfenem wyst?puje pó?no, bo po up?ywie 5–15 lat [2]. Mog?oby to sugerowa? potrzeb? kontynuacji hormonoterapii uzupe?niaj?cej przez ponad 5 lat w celu dalszego zabezpieczenia przed nawrotem choroby. Prawdopodobie?stwo osi?gni?cia dodatkowych korzy?ci z przed?u?onej hormonoterapii wynika?o tak?e z faktu, ?e tamoksyfen podawany przez 5 lat by? bardziej skuteczny, ni? stosowany przez 2 lata [2]. W celu oceny warto?ci przed?u?onego leczenia tamoksyfenem przeprowadzono badanie NSABP B-14 [6] i badanie szkockie [7]. W badaniu NSABP B-14 wzi??y udzia? 1172 kobiety, które uko?czy?y 5-letnie leczenie uzupe?niaj?ce tamoksyfenem. W badaniu albo kontynuowano leczenie tamoksyfenem przez nast?pne 5 lat, albo podawano placebo. Nie stwierdzono ?adnych korzy?ci z kontynuacji leczenia, a nawet pogorszenie wyników w porównaniu z grup? z placebo. Najbardziej prawdopodobnym wyja?nieniem braku korzy?ci z kontynuacji stosowania tamoksyfenu ponad 5 lat by?a nabyta oporno?? na ten lek. W komórkach raka nast?powa?y przemiany molekularne, pod wp?ywem których tamoksyfen dzia?a? jak s?aby estrogen, doprowadzaj?c do stymulacji wzrostu guza. W obu badaniach zaobserwowano nasilenie objawów ubocznych typowych dla tamoksyfenu, w tym zwi?kszenie cz?sto?ci wyst?powania raka endometrium [6, 7].
Na razie brak wyników dwóch pozosta?ych bada? klinicznych – ATLAS (Adjuvant Tamoxifen – Longer Against Shorter) i aTTom (Adjuvant Tamoxifen Treatment Offer More), w których chore by?y kwalifikowane do leczenia uzupe?niaj?cego tamoksyfenem przez 5 lub 10 lat [4].
W zwi?zku z brakiem dowodów na dodatkowe korzy?ci z wyd?u?enia czasu leczenia uzupe?niaj?cego tamoksyfenem nadal rekomenduje si? podawanie tego leku przez 5 lat [8].

Inhibitory aromatazy
U kobiet przed menopauz? 90% estrogenów powstaje w komórkach ziarnistych jajnika pod wp?ywem kompleksu enzymatycznego, zwanego aromataz?. U kobiet po menopauzie, po inwolucji jajników, aromataza odpowiedzialna za ko?cowy etap syntezy estrogenów wyst?puje ju? tylko w tkance t?uszczowej, mi??niowej, w?trobie, skórze i te tkanki s? g?ównym miejscem wytwarzania estrogenów. Wi?kszo?? estrogenów u chorych pomenopauzalnych stanowi estron, syntetyzowany z kr???cego androstendionu, a reszt? – estradiol, syntetyzowany z kr???cego testosteronu. W komórkach raka piersi st??enie aromatazy, a zatem i estrogenów, mo?e by? znacznie wy?sze ni? w surowicy i otaczaj?cych zdrowych tkankach [9].
Inhibitory aromatazy (IA) blokuj? aromataz? w zdrowych tkankach i narz?dach, oraz w komórkach raka piersi i w przerzutach. Tym samym hamuj? syntez? estrogenów, blokuj?c proliferacj? komórek nowotworowych. Mechanizm dzia?ania IA ró?ni si? zatem od mechanizmu dzia?ania SERM – IA nie wykazuj? cz??ciowej aktywno?ci agonistycznej, gdy? nie dzia?aj? bezpo?rednio na receptor estrogenowy. U kobiet po menopauzie IA III generacji (letrozol, anastrozol, eksemestan) obni?aj? st??enie estrogenów w surowicy o ok. 98% [9, 10]. Dzia?aj? w sposób selektywny, nie blokuj? czynno?ci nadnerczy. Na podstawie budowy cz?steczki i mechanizmu dzia?ania IA III generacji dzieli si? na niesteroidowe, w sposób odwracalny wi???ce si? z aromataz?, oraz steroidowe, tworz?ce trwa?e wi?zania z tym enzymem. Przedstawicielami pierwszej grupy s? letrozol i anastrozol, za? drugiej eksemestan. Spo?ród kilku IA te trzy zwi?zki znalaz?y najszersze zastosowanie w praktyce klinicznej. Profile farmakokinetyczne powy?szych leków s? podobne, ale zwi?zki niesteroidowe maj? d?u?szy okres pó?trwania [10].
Inhibitory aromatazy s? stosowane w rozsianym raku piersi od lat 70. Pod koniec lat 90., kiedy udowodniono, ?e IA III generacji s? bardziej skuteczne od octanu megestrolu i aminoglutetimidu, w leczeniu choroby rozsianej sta?y si? one lekami II rzutu po tamoksyfenie. [11]. Od 2001 r. IA III generacji zosta?y uznane za leki I rzutu w chorobie rozsianej po udowodnieniu ich wi?kszej skuteczno?ci w porównaniu z tamoksyfenem [12]. W 2002 r. anastrozol zosta? dopuszczony do leczenia uzupe?niaj?cego u kobiet po menopauzie w przypadku przeciwwskaza? do leczenia tamoksyfenem [13, 14]. Od 2005 r. inhibitory aromatazy III generacji sta?y si? równowa?nym partnerem tamoksyfenu w leczeniu uzupe?niaj?cym u chorych po menopauzie [8].
W 10 badaniach klinicznych z randomizacj?, w których wzi??o udzia? 40 tys. pacjentek, podj?to próby porównania IA z tamoksyfenem w leczeniu uzupe?niaj?cym chorych po menopauzie. Zastosowano ró?ne preparaty (anastrozol, letrozol, eksemestan) i ró?ne sekwencje leczenia. Porównano skuteczno?? stosowania IA zamiast tamoksyfenu (monoterapia), IA podawanych ??cznie z tamoksyfenem (leczenie skojarzone) i leków z obu grup zastosowanych w ró?nych sekwencjach:
• 2–3 lata leczenia tamoksyfenem, 2–3 lata IA (sekwencja wczesna),
• 5 lat leczenia tamoksyfenem, 5 lat IA lub placebo (sekwencja pó?na).

Do badania ATAC (Arimidex, Tamoxifen or in Combination) w??czono 9366 kobiet. Porównano w nim skuteczno?? leczenia samym tamoksyfenem przez 5 lat (monoterapia), samym anastrozolem przez 5 lat (monoterapia) oraz obu lekami ??cznie [15, 16]. Po 33 mies. obserwacji zako?czono leczenie w grupie, w której obydwa leki podawano ??cznie z uwagi na znacznie gorsze wyniki. Po medianie czasu obserwacji wynosz?cej 47 mies. stwierdzono bezwzgl?dn? ró?nic? 2,9% w prze?yciu bezobjawowym u chorych z rakami ER-dodatnimi na korzy?? anastrozolu (redukcja ryzyka wzgl?dnego nawrotu choroby 22%, p=0,005). Nie stwierdzono ró?nic w ca?kowitym prze?yciu w obydwu grupach (p=0,7). Wykazano, ?e anastrozol w znacz?cy sposób obni?a? ryzyko wyst?pienia raka drugiej piersi. Spo?ród objawów ubocznych najwa?niejszymi by?y bóle kostno-mi??niowe (28% po anastrozolu vs 22% po tamoksyfenie p<0,0001) oraz osteoporoza z powik?aniami w postaci z?ama? ko?ci (11% po anastrozolu vs 7,7% po tamoksyfenie, p<0,0001). Cz?sto?? objawów ubocznych zwi?ksza?a si? z czasem obserwacji. W grupie leczonej anastrozolem zanotowano mniej dzia?a? ubocznych typowych dla tamoksyfenu (rak b?ony ?luzowej trzonu macicy, powik?ania zakrzepowo-zatorowe, uderzenia gor?ca, plamienia i krwawienia z dróg rodnych, incydenty naczyniowe w mózgu) [9, 12, 15, 16].
Na podstawie opublikowanych wyników badania ATAC panel ekspertów na konferencji w St Gallen w 2003 r. dopu?ci? mo?liwo?? stosowania anastrozolu w leczeniu uzupe?niaj?cym po menopauzie, w przypadku przeciwwskaza? do tamoksyfenu [14]. Podobne rekomendacje wyda?o w 2002 r. ASCO [13].
W badaniu klinicznym NCIC MA. 17 (National Cancer Institute of Canada MA. 17 trial) 5187 kobiet po zako?czeniu leczenia uzupe?niaj?cego tamoksyfenem przez 5 lat przydzielano losowo do kontynuacji leczenia letrozolem przez nast?pne 5 lat lub stosowania placebo (pó?na sekwencja, po 5 latach podawania tamoksyfenu) [17, 18]. Badanie zako?czono wcze?niej, gdy? po ?rednim czasie obserwacji 2,4 roku, prze?ycie bezobjawowe w grupie leczonej letrozolem by?o znamiennie d?u?sze. Prognozowane 4-letnie prze?ycie bezobjawowe wynosi?o 94,4% dla letrozolu i 89,8% dla placebo (p<0,001). Absolutna redukcja ryzyka nawrotu choroby po leczeniu letrozolem wynosi?a 4,6%, chocia? w grupie chorych z przerzutami do w?z?ów ch?onnych zaobserwowano mniej zgonów i nieistotn? statystycznie ró?nic? w prze?yciu ca?kowitym na korzy?? letrozolu (96 vs 94%, p=0,04). W grupie leczonych letrozolem stwierdzono mniej zachorowa? na raka drugiej piersi (p=0,00008). Profil toksyczno?ci by? podobny jak w badaniu ATAC. Odsetek chorych, u których stwierdzono osteoporoz? wynosi? 8,1% dla letrozolu i 6% dla placebo, a z?ama? ko?ci odpowiednio 5,3% i 4,6%. Odsetek zapale? stawów, bólów stawów i bólów mi??niowych by? równie? statystycznie znamiennie wy?szy w grupie leczonych letrozolem w stosunku do placebo (odpowiednio 5,6 vs 3,5%, 21,3 vs 16,6% i 11,8 vs 9,5%). Nie stwierdzono ró?nic w poziomie cholesterolu w obu grupach ani ró?nic cz?sto?ci wyst?powania powik?a? sercowo-naczyniowych [17, 18].
Na podstawie wyników badania MA. 17 w Stanach Zjednoczonych oraz krajach europejskich zarejestrowano letrozol do kontynuacji leczenia uzupe?niaj?cego chorych po menopauzie po 5 latach stosowania tamoksyfenu [8, 16].
W badaniu klinicznym IES (Intergroup Exemestan Study) poddano ocenie 4742 pacjentki, z których po?owa by?a leczona tamoksyfenem przez 5 lat, a po?owa otrzymywa?a leczenie sekwencyjne: tamoksyfen przez 2 lata, a nast?pnie eksemestan przez 3 lata (wczesna sekwencja). Badanie zako?czono po ?rednim czasie obserwacji 31 mies. Stwierdzono, ?e sekwencyjna hormonoterapia uzupe?niaj?ca by?a znamiennie bardziej skuteczna. Bezwzgl?dna ró?nica w prze?yciu bezobjawowym po 3 latach obserwacji wynosi?a 4,7% (p<0,001) na korzy?? ramienia z eksemestanem. Nie stwierdzono ró?nic w prze?yciu ca?kowitym, cho? zanotowano mniej zgonów po eksemestanie (152 vs 187). W grupie leczonych eksemestanem zanotowano mniej raków drugiej piersi. Stwierdzono ró?nic? w cz?sto?ci wyst?powania bólów kostno-stawowych (39% po eksemestanie vs 33% po tamoksyfenie, p<0,05), osteoporozy (7,4% po eksemestanie vs 5,7% po tamoksyfenie, p=0,05) i z?ama? patologicznych (odpowiednio 3,1% i 2,3%) na niekorzy?? leczenia sekwencyjnego z eksemestanem [9, 19].
Badanie kliniczne ABCSG 8 i ARNO 95 (Austrian Breast and Colorectal Cancer Study Group trial – 8/ARNO 95) by?o analogicznym do badania IES pod wzgl?dem za?o?e?. Badano w nim skuteczno?? hormonoterapii sekwencyjnej ze stosowaniem najpierw tamoksyfenu przez 2 lata, a nast?pnie anastrozolu do zako?czenia 5 lat hormonoterapii uzupe?niaj?cej [20, 21]. W badaniu wzi??y udzia? 3123 chore. Po 35 mies. obserwacji stwierdzono bezwzgl?dn? korzy?? w prze?yciu bezobjawowym, wynosz?c? 3,1% w ramieniu sekwencyjnym z anastrozolem. U chorych z tej grupy odsetek patologicznych z?ama? ko?ci by? wy?szy (2,4 vs 2,1%) ni? u leczonych tamoksyfenem. Ró?nica nie by?a znamienna statystycznie.
W badaniu klinicznym BIG 1-98 (The Breast International Group) porównywano w dwóch grupach skuteczno?? letrozolu i tamoksyfenu podawanych w monoterapii przez 5 lat oraz w dwóch innych grupach – skuteczno?? obu leków podawanych w sposób sekwencyjny przez 5 lat (sekwencja wczesna). Do ka?dej z 4 grup w??czono po 2 tys. chorych (??czna liczba kobiet bior?cych udzia? w badaniu wynosi?a 8028). Po obserwacji wynosz?cej 30 mies. oceniono skuteczno?? leków stosowanych w monoterapii. Wykazano, ?e ró?nica bezwzgl?dna w prze?yciu bezobjawowym wynosi?a 3,4% na korzy?? letrozolu (p=0,03). Stwierdzono mniejszy odsetek przerzutów odleg?ych w ramieniu z letrozolem. Nie stwierdzono ró?nic w prze?yciu ca?kowitym, chocia? analiza podgrup z przerzutami do w?z?ów ch?onnych pachowych wykaza?a, ?e zastosowanie letrozolu zmniejsza?o ryzyko wyst?pienia zgonu (166 zgonów w ramieniu z letrozolem vs 192 zgony w ramieniu z tamoksyfenem). Letrozol w porównaniu z tamoksyfenem dawa? mniejsze ryzyko powik?a? zatorowo-zakrzepowych (1 vs 2,4%), ale wi?cej z?ama? ko?ci (5,8 vs 4%, p=0,0006) i hypercholesterolemii (43 vs 19%, p=0,0001) [22].
Skuteczno?? IA i tamoksyfenu by?a porównywana równie? w terapii neoadjuwantowej. W badaniu klinicznym P024 porównywano odpowied? na leczenie neoadjuwantowe letrozolem lub tamoksyfenem raków piersi u chorych po menopauzie, przed planowanym leczeniem oszcz?dzaj?cym. Po 4 mies. leczenia stwierdzono wy?sz? skuteczno?? letrozolu nad tamoksyfenem. Odsetki odpowiedzi klinicznej po letrozolu i tamoksyfenie wynosi?y 60 i 41% (p=0,004), odsetki odpowiedzi stwierdzanej w badaniu mammograficznym odpowiednio 37 i 20% (p=0,002), a leczenie oszcz?dzaj?ce uda?o si? przeprowadzi? u 48% chorych w ramieniu z letrozolem i 36% w ramieniu z tamoksyfenem (p=0,03). Zauwa?ono, ?e odsetek odpowiedzi u chorych z rakami piersi z nadekspresj? receptora HER2 lub receptora HER1 wynosi? po letrozolu 88%, a po tamoksyfenie 21% (p=0,0004) [23]. Wykazano wi?c wy?sz? skuteczno?? letrozolu nad tamoksyfenem, szczególnie w odniesieniu do raków z nadekspresj? receptora HER2 lub HER1. W dwóch innych badaniach klinicznych z udzia?em anastrozolu i eksemestanu w leczeniu neoadjuwantowym wykazano równie? przewag? IA nad tamoksyfenem [24, 25].
Wyniki powy?szych bada? sugeruj?, ?e u chorych po menopauzie IA stanowi? alternatyw? dla tamoksyfenu w hormonoterapii adjuwantowej chorych na raka piersi z ekspresj? receptora estrogenowego. Wyd?u?aj? czas wolny od nawrotu choroby bez ewidentnego wp?ywu na ca?kowite prze?ycie. IA zmniejszaj? ryzyko wyst?pienia raka drugiej piersi. Obecnie nie jest znana optymalna sekwencja ani czas trwania hormonoterapii adjuwantowej z udzia?em IA, nie udowodniono te? wy?szo?ci któregokolwiek zwi?zku nad innymi.
Na podstawie przedstawionych bada? Ameryka?skie Towarzystwo Onkologii Klinicznej w 2005 r. [16] i Mi?dzynarodowa Grupa Ekspertów ds. Pierwotnego Leczenia Wczesnego Raka Piersi po konferencji w ST. Gallen w 2005 r. [8] przedstawi?y niezale?nie zalecenia dotycz?ce stosowania IA w leczeniu uzupe?niaj?cym raka piersi. IA III generacji mo?na stosowa? tylko u chorych po menopauzie, z rakiem piersi z ekspresj? receptora estrogenowego. Wed?ug ASCO optymalna hormonoterapia kobiet po menopauzie z rakiem piersi z obecno?ci? receptorów ER powinna zawiera? inhibitor aromatazy albo stosowany jako pierwszy lek, albo po leczeniu tamoksyfenem. Przed rozpocz?ciem leczenia nale?y rozwa?y? korzy?ci i ryzyko stosowania tego leku u ka?dej chorej z osobna. U cz??ci kobiet objawy uboczne (cz?sto zwi?zane ze wspó?istniej?cymi chorobami) mog? przewy?szy? potencjalne korzy?ci [16].



Leki hormonalne stosowane u chorych przed menopauz?

Tamoksyfen

W metaanalizie przeprowadzonej przez Early Breast Cancer Trialists’ Collaborative Group (EBCTCG) wykazano, ?e tamoksyfen zastosowany w leczeniu uzupe?niaj?cym w dawce 20 mg/dob? przez 5 lat u chorych z rakiem piersi z ekspresj? receptora ER, przed 50. rokiem ?ycia, powodowa? wzgl?dn? redukcj? ryzyka nawrotu i zgonu odpowiednio o 45 i 32% [2]. Tamoksyfen by? tak?e skuteczny u chorych przed menopauz?, je?li zastosowano go po zako?czeniu chemioterapii uzupe?niaj?cej. U chorych z nowotworem hormonowra?liwym wzgl?dna redukcja ryzyka nawrotu choroby i zgonu wynosi?a odpowiednio 40 i 39% [2]. Na podstawie powy?szych bada? ustalono, ?e tamoksyfen jest standardowym lekiem u chorych przed menopauz?, u których istniej? wskazania do samej hormonoterapii. Jest on tak?e rutynowo stosowany jako uzupe?nienie po chemioterapii. Tamoksyfen w skojarzeniu z ablacj? lub supresj? jajników u chorych z niskim i ?rednim ryzykiem nawrotu jest tak samo skuteczny jak chemioterapia wg programu CMF (cyklofosfamid, metotreksat, fluorouracyl).

Ablacja jajników
Ablacja jajników mo?e by? dokonana na drodze chirurgicznej resekcji jajników (owariektomii) lub napromieniania jajników. W metaanalizie EBCTCG wykazano, ?e ablacja jajników – chirurgiczna lub radiologiczna jako samodzielna metoda leczenia uzupe?niaj?cego w sposób istotny poprawia prze?ycie bezobjawowe i ca?kowite u kobiet przed 50. rokiem ?ycia. W grupie chorych z przerzutami do w?z?ów ch?onnych, w której porównywano skuteczno?? ablacji jajników w stosunku do obserwacji bez leczenia uzupe?niaj?cego, stwierdzono absolutn? ró?nic? w prze?yciu bezobjawowym 13% oraz w prze?yciu ca?kowitym 13% na korzy?? ablacji. W grupie chorych bez przerzutów do w?z?ów ch?onnych ta ró?nica wynosi?a odpowiednio 8 i 6% [26]. Korzy?? z ablacji jajników jako jedynej metody leczenia uzupe?niaj?cego by?a podobna do obserwowanej po chemioterapii uzupe?niaj?cej lub po tamoksyfenie [2]. Nie stwierdzono tak znamiennie korzystnego efektu w przypadku kobiet m?odych, które przed ablacj? by?y leczone cytostatykami [26]. Wynika to prawdopodobnie z faktu, ?e chemioterapia wykazuje nie tylko efekt cytotoksyczny, ale dodatkowo prowadzi do zw?óknienia jajników i ograniczenia ich funkcji hormonalnych. Nie stwierdzono korzy?ci z ablacji jajników u kobiet powy?ej 50. roku ?ycia.

Supresja jajników
Leki z grupy agonistów hormonu uwalniaj?cego hormon luteinizuj?cy (LHRH) powoduj? odwracaln? supresj? czynno?ci jajników bez trwa?ych zaburze? w ich dzia?aniu [27], przez co stanowi? wa?n? grup? farmakologiczn? u m?odych kobiet pragn?cych zachowa? p?odno??.
W kilku badaniach klinicznych porównano analogi LHRH z ablacj?, tamoksyfenem, chemioterapi? oraz oceniono ich warto?? po do??czeniu do chemio-hormonoterapii. Na podstawie metaanalizy EBCTCG, w której badano 3408 chorych przed 50. rokiem ?ycia poddanych leczeniu uzupe?niaj?cemu agonistami LHRH wykazano, ?e leki te wyd?u?a?y w sposób statystycznie istotny prze?ycie bezobjawowe i ca?kowite w stosunku do grupy chorych w ogóle nie leczonych uzupe?niaj?co [3]. W metaanalizie opublikowanej w 2005 r. wykazano na podstawie obserwacji 7601 chorych, ?e korzy?? w 15-letnim prze?yciu bezobjawowym i ca?kowitym po ablacji/supresji jajników w stosunku do chorych nieleczonych uzupe?niaj?co wynosi?a odpowiednio 4,3 i 3,2% i by?a statystycznie istotna [3]. Ró?nica ta by?a mniejsza od opisywanej w poprzedniej metaanalizie EBCTCG [26].
W badaniach porównuj?cych analogi LHRH z chemioterapi? uzupe?niaj?c? wg programu CMF (cyklofosfamid, metotreksat, fluorouracyl) wykazano podobn? skuteczno?? gosereliny i CMF w grupie chorych z rakiem piersi z ekspresj? receptora ER [28, 29]. W badaniu ZEBRA, w którym wzi??o udzia? 1640 chorych, pacjentki by?y przydzielane losowo do leczenia goserelin? przez 2 lata lub do chemioterapii wg programu CMF (6 kursów). Po 6 latach obserwacji wykazano, ?e w grupie chorych z ekspresj? receptora estrogenowego goserelina by?a równie skuteczna, jak chemioterapia CMF pod wzgl?dem prze?ycia bezobjawowego i ca?kowitego [29]. W badaniu IBSCG 8, do którego w??czono 1063 pacjentki, stosowano albo goserelin?, albo 6 kursów CMF, albo obydwie metody w sposób sekwencyjny. Nie stwierdzono ró?nic pomi?dzy trzema grupami chorych pod wzgl?dem prze?ycia bezobjawowego i ca?kowitego. W grupie chorych z ekspresj? receptora estrogenowego stosowanie gosereliny po chemioterapii dawa?o statystycznie nieznamienn? popraw? w porównaniu ze stosowaniem jednej metody leczenia, a korzy?? by?a najwi?ksza u m?odszych kobiet [28].
Analogi LHRH powoduj? supresj? czynno?ci jajników oraz supresj? stymulacji czynno?ci jajników pod wp?ywem tamoksyfenu. Stanowi to argument do kojarzenia tamoksyfenu z analogami LHRH w leczeniu uzupe?niaj?cym u chorych przed menopauz?. W kilku badaniach klinicznych dotycz?cych leczenia uzupe?niaj?cego u chorych z nadekspresj? receptora ER wykazano, ?e skojarzenie supresji czynno?ci lub ablacji jajników ??cznie z tamoksyfenem jest post?powaniem bezpiecznym i co najmniej tak skutecznym, jak chemioterapia [30–32]. W badaniach porównywano skuteczno?? tamoksyfenu podawanego przez 5 lat ??cznie z goserelin? przez 2–3 lata w stosunku do chemioterapii wg programu CMF [30, 31]. W badaniu francuskim porównywano skuteczno?? chemioterapii wg programu FAC (fluorouracyl, doksorubicyna, cyklofosfamid) z kastracj? chirurgiczn? i tamoksyfenem. Leczenie hormonalne stosowano przez 3 lata [32]. Stwierdzono, ?e wyniki stosowania pe?nej blokady hormonalnej (ablacja/supresja jajników i tamoksyfen) zastosowane jako jedyna forma systemowego leczenia uzupe?niaj?cego by?y co najmniej porównywalne z leczeniem cytostatykami.
Obecnie nie ma dowodów na wy?sz? skuteczno?? pe?nej blokady hormonalnej (ablacja/supresja jajników i tamoksyfen) nad samym tamoksyfenem, stosowanym po chemioterapii uzupe?niaj?cej [3, 28, 33]. Pe?na blokada hormonalna mo?e by? stosowana po chemioterapii u bardzo m?odych chorych oraz u wszystkich tych, które nadal miesi?czkuj? po zako?czeniu chemioterapii [8]. Obecnie prowadzone jest badanie kliniczne SOFT, w którym zostanie ustalone, czy skojarzenie supresji/ablacji jajników z tamoksyfenem po chemioterapii uzupe?niaj?cej poprawia wyniki leczenia w porównaniu z samym tamoksyfenem po chemioterapii [16].
U chorych przed menopauz? nie stosuje si? inhibitorów aromatazy, poniewa? te leki nie s? w stanie obni?y? tak wysokiego poziomu estrogenów. Dotychczas nie przeprowadzono badania dotycz?cego leczenia uzupe?niaj?cego kobiet przed menopauz? z nowotoworem hormonowra?liwym, które ocenia?oby zastosowanie IA w po??czeniu z supresj? jajników w porównaniu z tamoksyfenem ??czonym z supresj? jajników po uprzedniej chemioterapii lub bez niej. Powy?sze zagadnienia s? przedmiotem obecnie prowadzonych bada? klinicznych SOFT, TEXT i PERCHE [16, 34].
Nadal brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o rodzaj i czas trwania supresji jajników oraz o najlepszy sposób na po??czenie tej metody z innymi rodzajami leczenia hormonalnego – SERM, IA, SERD (selective estrogen receptor downregulation). Do czasu uzyskania wyników nowych bada? klinicznych nie nale?y podawa? chorym przed menopauz? analogów LHRH z inhibitorami aromatazy.
Powy?sze wyniki bada? sugeruj?, ?e u chorych przed menopauz?, z rakiem piersi hormonowra?liwym, tamoksyfen znajduje zastosowanie we wszystkich grupach ryzyka. Mo?e by? stosowany samodzielnie, w skojarzeniu z analogami LHRH oraz po chemioterapii. Problem w?a?ciwego zastosowania ablacji lub supresji jajników jest bardziej kontrowersyjny. Supresja jajników za pomoc? analogów LHRH (z tamoksyfenem lub bez niego) stanowi alternatyw? w stosunku do chemioterapii CMF u kobiet z dodatnimi receptorami dla estrogenów. Poniewa? dotychczas opublikowano zbyt ma?o bada? porównuj?cych hormonoterapi? z obecnie stosowanymi cytostatykami w leczeniu uzupe?niaj?cym (antracyklinami lub taksanami), nie mo?na wypowiada? si? co do porównywalno?ci obydwu metod.

[b]Zalecenia odno?nie uzupe?niaj?cego leczenia hormonalnego przed i po menopauzie

Rak piersi przed menopauz?[/b]
Na podstawie zalece? ze St. Gallen z 2005 r. kobiety z rakiem piersi przed menopauz? i po menopauzie dzieli si? na 3 grupy – wra?liwe na hormonoterapi?, o potencjalnej wra?liwo?ci i niewra?liwe na hormonoterapi?. W ka?dej podgrupie wydziela si? pacjentki w okresie przed menopauz? i po niej. Dodatkowo chore s? podzielone na 3 grupy w zale?no?ci od stopnia ryzyka nawrotu choroby nowotworowej (ma?e, ?rednie i du?e ryzyko) [8].
Wed?ug ekspertów tamoksyfen stanowi standardowe leczenie uzupe?niaj?ce u kobiet przed menopauz? z rakiem wra?liwym na hormonoterapi?, u których istniej? wskazania do stosowania jedynie hormonoterapii (chore z ma?ym ryzykiem i cz??? chorych ze ?rednim ryzykiem) [8]. W razie nietolerancji tamoksyfenu mo?na w tych grupach ryzyka zastosowa? alternatywnie supresj? czynno?ci jajników. Nie jest znany optymalny czas trwania supresji jajników.
U chorych ze ?rednim ryzykiem i u chorych z du?ym ryzykiem, otrzymuj?cych chemioterapi?, tamoksyfen nale?y w??czy? po jej zako?czeniu.
Pomimo braku przekonuj?cych dowodów o skuteczno?ci leczenia tamoksyfenem w po??czeniu z supresj? czynno?ci jajników, po zako?czeniu chemioterapii, dopuszcza si? taki rodzaj terapii skojarzonej u bardzo m?odych pacjentek, szczególnie z grupy ?redniego lub du?ego ryzyka oraz u chorych z wysokim ryzykiem niezale?nie od wieku, kiedy chemioterapia nie wywo?a?a zahamowania czynno?ci jajników.
U chorych z nadekspresj? receptora HER2 mo?na stosowa? supresj? jajników ??cznie z tamoksyfenem. Nie nale?y podawa? IA.
Je?eli u chorych premenopauzalnych z przerzutami do pachowych w?z?ów ch?onnych, po chemioterapii, w trakcie leczenia uzupe?niaj?cego tamoksyfenem, wyst?pi menopauza, to mo?liwe jest kontynuowanie hormonoterapii letrozolem.

Rak piersi po menopauzie
Istnieje kilka mo?liwo?ci leczenia hormonalnego pacjentek z rakiem piersi po menopauzie [8, 9, 16]. Mo?na zastosowa?:
• IA (anastrozol, letrozol) w monoterapii przez 5 lat,
• tamoksyfen przez 2–3 lata, a nast?pnie IA (eksemestan, anastrozol) do uko?czenia 5 lat terapii,
• IA (letrozol) przez 5 lat po zako?czeniu pierwotnego leczenia tamoksyfenem przez pierwsze 5 lat,
• tamoksyfen przez 5 lat [8].

Wyboru optymalnej metody leczenia nale?y dokona? po dok?adnej analizie ryzyka i korzy?ci wynikaj?cych ze stosowania danego leku. Nale?y zatem rozwa?y? objawy uboczne leków w aspekcie chorób wspó?istniej?cych u pacjentek oraz czynniki ekonomiczne ró?ne w poszczególnych krajach ?wiata. Na korzy?? tamoksyfenu przemawiaj? mniejsze koszty leczenia, znane odleg?e skutki podawania leku i mniej powik?a? kostno-stawowych. Za IA przemawia lepsze prze?ycie bezobjawowe, mniej powik?a? zakrzepowo-zatorowych i mniej przypadków raka endometrium, cho? nale?y pami?ta?, ?e nie s? znane odleg?e skutki takiego leczenia. Nie nale?y stosowa? IA w leczeniu uzupe?niaj?cym raka piersi bez ekspresji receptora ER oraz u chorych premenopauzalnych.

Wnioski
Hormonoterapia uzupe?niaj?ca stosowana u chorych na raka piersi:
1. Charakteryzuje si? podobn? skuteczno?ci? i lepsz? tolerancj? ni? chemioterapia.
2. Wykazuje skuteczno?? wy??cznie w rakach piersi z ekspresj? receptora ER.
3. Mo?e by? stosowana niezale?nie od wieku, stanu menopauzalnego, liczby zaj?tych w?z?ów ch?onnych i uprzednio stosowanej chemioterapii.
4. U chorych po menopauzie stosuje si? tamoksyfen lub IA, a przy wyborze leku nale?y kierowa? si? objawami ubocznymi leku i kryteriami ekonomicznymi.
5. U chorych przed menopauz? stosuje si? tamoksyfen, ablacj?/supresj? czynno?ci jajników lub obydwie metody ??cznie.
6. Hormonoterapia mo?e by? stosowana jako jedyna forma systemowego leczenia uzupe?niaj?cego lub podawana w sposób sekwencyjny, po zako?czeniu chemioterapii. Decyzja zale?y od stopnia ryzyka nawrotu choroby.


--------------------




.... przewróci?o si?, niech le?y ....
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Reklama
14.11.2007, 9:15
#












Go to the top of the page
 
Quote Post
Al_la
22.12.2007, 17:16
#2


Guru na forum


Zespó? Amazonki NET
7,453
26-06 07
k/Warszawy
7
Numer GG: 9520233



Paliatywna hormonoterapia raka piersi

dr n. med. Grzegorz ?wi?toniowski

specjalista onkologii klinicznej, specjalista chorób wewn?trznych
Klinika Chorób Wewn?trznych, 4. Wojskowy Szpital Kliniczny we Wroc?awiu


Nowoczesna onkologia dysponuje wzgl?dnie szerokim zasobem ?rodków, s?u??cych leczeniu rozsianego raka piersi. Niestety, ka?dy z tych ?rodków – po jakim? okresie stosowania – przestaje dzia?a?. Dzieje si? tak, gdy? rozwija si? tak zwana wtórna oporno?? komórek nowotworu na stosowane leczenie. Fakt ten stoi u podstaw niepowodze? w leczeniu rozsianego raka piersi.
Spo?ród metod systemowego leczenia raka piersi (chemioterapii, hormonoterapii i biologicznej terapii celowanej), hormonoterapia ma najd?u?sz? tradycj?. Nie znaczy to, ?e jest „ma?o nowoczesna”, a inne metody w jaki? wyra?ny sposób nad ni? góruj?. Przeciwnie – w wielu sytuacjach klinicznych leczenie hormonalne jest post?powaniem z wyboru. Zreszt?, leczenie paliatywne rozsianego raka piersi nale?y traktowa? ca?o?ciowo i rozumie?, ?e ró?ne metody terapeutyczne uzupe?niaj? si?, pozwalaj?c ca?y czas optymalizowa? efekt terapii.

Receptory dla hormonów steroidowych

Znaczna cz??? (oko?o 75%) raków piersi wykazuje w swoich komórkach ekspresj? przynajmniej jednego receptora dla hormonów steroidowych: tzw. receptora estrogenowego (ER) lub progestagenowego (PgR). Obecno?? tych struktur wi??e si? z pewnymi cechami biologicznymi komórek nowotworu oraz z mo?liwo?ci? uzyskania odpowiedzi na leczenie hormonalne (pozytywna warto?? predykcyjna).

Nie wdaj?c si? w zb?dne szczegó?y, nale?y stwierdzi?, ?e omawiane receptory stanowi? jedn? z wielu „furtek”, którymi komórki nowotworu kontaktuj? si? z reszt? ustroju. Przez pobudzanie receptorów ustrój wp?ywa na dynamik? podzia?ów komórkowych. Stosuj?c ró?ne formy hormonoterapii, uzyskujemy oddzia?ywanie na receptory, które powoduje os?abienie podzia?ów komórkowych a co za tym idzie – dzia?anie przeciwnowotworowe. Nale?y pami?ta?, ?e ekspresja ER lub PgR jest tzw. czynnikiem predykcyjnym odpowiedzi na hormonoterapi? – zdecydowana wi?kszo?? nowotworów wykazuj?cych ekspresj? tych receptorów odpowiada na hormonoterapi?, a w przypadku braku ich ekspresji odpowied? dotyczy nie wi?cej ni? 10% chorych.

Od wielu lat obecno?? receptorów dla hormonów steroidowych wi?zano z lepszym rokowaniem w radykalnie leczonym raku piersi (pozytywny czynnik rokowniczy). Obecnie przekonanie to uleg?o pewnemu os?abieniu z uwagi na wyniki bada? wskazuj?ce, ?e w wieloletnim okresie obserwacji pozytywna warto?? rokownicza ekspresji omawianych receptorów zanika.

W praktyce klinicznej obserwujemy powolniejszy przebieg raka piersi z ekspresj? ER lub PgR, w porównaniu do raka który tej ekspresji nie wykazuje. Ponadto, ekspresja receptorów wi??e si? z hormonowra?liwo?ci?, a ta pozwala na prowadzenie efektywnej terapii hormonalnej, co – w przypadku choroby rozsianej – jest niezwykle cenne.

Zalety i wady paliatywnej hormonoterapii raka piersi

Bez w?tpienia, leczenie hormonalne ma wi?cej zalet ni? wad. Jednak?e lata obserwacji funkcjonowania lecznictwa onkologicznego pozwoli?y autorowi niniejszego opracowania na konkluzj?, ?e tak, jak niektórzy lekarze praktycy w sposób bezprzyk?adny stosuj? w leczeniu paliatywnym raka piersi kolejne rzuty chemioterapii, tak niektóre ?rodowiska opiniotwórcze opowiadaj? si? za równie bezprzyk?adnym stosowaniem w tym wskazaniu hormonoterapii. Zdrowy rozs?dek nakazuje natomiast post?powanie wywa?one, uwzgl?dniaj?ce wyartyku?owane przez pacjenta priorytety.

Zalety paliatywnej hormonoterapii:
- wzgl?dnie dobrze zdefiniowane czynniki predykcyjne, pozwalaj?ce do?? dok?adnie stwierdzi?, która chora ma du?e szanse odpowiedzi na leczenie hormonalne, a która praktycznie nie odpowie na terapi?;
- korzystny profil tolerancji – hormonoterapia jest niepomiernie lepiej znoszona ni? chemioterapia, a wykazywane przez ni? dzia?ania uboczne s? odmienne ni? chemioterapii (zatem si? nawzajem nie pog??biaj?);
- ?atwe drogi podania (doustna, czasami domi??niowa, podskórna), pozwalaj?ce na leczenie w warunkach ambulatoryjnych;
- w przypadku wytworzenia oporno?ci na jeden lek, mo?liwo?? zastosowania (z niez?ym efektem) leczenia drugorzutowego.

Wady paliatywnej hormonoterapii:
- istnienie sporej grupy pacjentek (oko?o 25%), które praktycznie nie reaguj? na hormonoterapi? (chore bez ekspresji ER i PgR);
- d?ugi czas oczekiwania na uzyskanie odpowiedzi (minimum kilkana?cie tygodni), co w niektórych sytuacjach klinicznych (np. masywny, objawowy, szybko post?puj?cy rozsiew do narz?dów mi??szowych) mo?e by? niekorzystne.

Leki stosowane w paliatywnej hormonoterapii raka piersi

W leczeniu paliatywnym rozsianego raka piersi stosuje si? wiele preparatów o ró?nym mechanizmie dzia?ania i spektrum efektów ubocznych. Wraz z up?ywem czasu, lista ta ulega rozszerzaniu (powstaj? nowe, atrakcyjne preparaty) oraz modyfikacjom (jedne preparaty trac?, a inne – zyskuj? na znaczeniu).

Obecnie wyró?niamy nast?puj?ce, najwa?niejsze leki hormonalne, stosowane w paliatywnej terapii raka piersi.

Leki powoduj?ce „farmakologiczn? kastracj?”. Wydzielanie przez jajniki hormonów p?ciowych jest regulowane subtelnymi oddzia?ywaniami na osi: podwzgórze – przysadka – jajniki. Ingeruj?c w t? o?, mo?na doprowadzi? do blokady wydzielania hormonów p?ciowych. Tak dzia?aj? leki zwane analogami LHRH. W raku piersi podaje si? je co 28 dni (implant podskórny). Efektem stosowania tych leków jest „farmakologiczna kastracja”, st?d te? dzia?ania uboczne s? zbli?one do objawów menopauzy (poty, uderzenia gor?ca). Z podobnym skutkiem u chorych przed menopauz? mo?na stosowa? w paliatywnym leczeniu raka piersi kastracj? chirurgiczn? b?d? promieniami jonizuj?cymi.

Tamoksyfen. Jest to najpopularniejszy preparat w hormonalnej terapii raka piersi, zarówno w leczeniu uzupe?niaj?cym, jak i paliatywnym. Jest antyestrogenem – hamuje ??czenie si? estrogenów z ich receptorami. Ma tak?e cz??ciowe dzia?anie agonistyczne, czyli – przynajmniej w niektórych narz?dach – dzia?a podobnie do estrogenów. Spo?ród dziesi?tków mo?liwych dzia?a? ubocznych, o jakich mo?na przeczyta? w ulotce tamoksyfenu, realne znaczenie maj?: uderzenia gor?ca (bo zdarzaj? si? wzgl?dnie cz?sto i mog? by? uci??liwe); wzrost (trzykrotny) ryzyka rozwoju raka trzonu macicy – st?d konieczna okresowa kontrola ginekologiczna; mo?liwo?? zwi?kszenia cz?sto?ci wyst?powania epizodów zakrzepowo-zatorowych. Lek podaje si? codziennie w dawce 20 mg, doustnie.

Inhibitory aromatazy obwodowej. U kobiet po menopauzie jajniki nie s? ju? zasadniczym ?ród?em estrogenów. Po menopauzie powstaj? one g?ównie drog? przekszta?cenia androgenów. Proces ten zachodzi w ró?nych tkankach – tkance t?uszczowej, w?trobie i innych – przy udziale enzymu: aromatazy obwodowej. Hamuj?c ten proces, inhibitory aromatazy obwodowej obni?aj? st??enie estrogenów u kobiet po menopauzie. Starsze generacje inhibitorów aromatazy obwodowej nie maj? ju? realnego zastosowania w klinice. Obecnie w u?yciu s? tzw. leki trzeciej generacji – letrozol, anastrozol i eksamestan (ten ostatni jest inhibitorem nieodwracalnym). Ich skuteczno?? w terapii (zarówno paliatywnej jak i uzupe?niaj?cej) jest bardzo wysoka. S? te? bardzo dobrze tolerowane. Anastrozol i letrozol mog? wp?ywa? na zmniejszenie mineralizacji ko??ca (niebezpiecze?stwo z?ama? osteoporotycznych). Pozosta?e dzia?ania uboczne (resztkowy wp?yw na steroidogenez? nadnerczow?, wp?yw na gospodark? lipidow?) cechuj? tylko niektóre leki z tej grupy i nie maj? zbyt du?ego znaczenia praktycznego.

Czyste antyestrogeny. Nie wykazuj? one dzia?ania agonistycznego w stosunku do receptorów estrogenowych, tworz?c z nimi trwa?e kompleksy. W u?yciu znajduje si? fulwestrant (podawany domi??niowo co 28 dni) – cenny lek kolejnych rzutów paliatywnej hormonoterapii raka piersi.

Progestageny. Kiedy? bardzo szeroko stosowane w drugim rzucie paliatywnej hormonoterapii raka piersi. Obecnie wyparte przez nowsze, skuteczniejsze i obarczone mniejsz? ilo?ci? dzia?a? ubocznych preparaty (g?ównie inhibitory aromatazy obwodowej). Dost?pne s? formy doustne progestagenów (tabletki, zawiesina) jak i zastrzyki domi??niowe. Tolerancja leczenia zwykle nie jest z?a, niemniej nale?y si? liczy? z takimi objawami ubocznymi, jak: zwi?kszenie ?aknienia i masy cia?a, dzia?anie prozakrzepowym, supresja nadnerczowej steroidogenezy. Z uwagi na wp?yw na ?aknienie i mas? cia?a, leki te bywaj? stosowane w zespole wyniszczenia nowotworowego.

Inne. Z wyj?tkiem steroidów, inne preparaty hormonalne stosowane s? ju? bardzo rzadko, g?ównie z uwagi na nieakceptowalne objawy uboczne (stilbestrol, androgeny).

Zasady paliatywnej hormonoterapii raka piersi

Zastosowanie paliatywnej hormonoterapii w rozsianym raku piersi nale?y rozwa?y? praktycznie w ka?dym wypadku, zw?aszcza gdy choroba wykazuje nast?puj?ce cechy:
- obecno?? receptorów dla hormonów steroidowych w komórkach raka (w wypadku „nieznanych receptorów” – istnienie cech klinicznych, po?rednio wskazuj?cych na hormonowra?liwo?? raka);
- powolny przebieg;
- dobr? odpowied? na poprzednio stosowane leczenie hormonalne;
- lokalizacj? przerzutów w tkankach mi?kkich (skóra), b?d? w ko??cu;
- brak zgody pacjentki na leczenie chemiczne, b?d? przeciwwskazania do chemioterapii.

W praktyce, pacjentkami odnosz?cymi najwi?ksz? korzy?? z hormonoterapii s? starsze panie z powolnym, hormonowra?liwym rakiem. Potrafi? one uzyskiwa? wieloletnie odpowiedzi na prowadzone leczenie. Warto wspomnie?, ?e niez?e efekty terapii hormonalnej osi?gaj? te? m??czy?ni chorzy na hormonowra?liwego raka piersi.

Znacznym k?opotem s? natomiast chore, których nowotwór nie wykazuje ekspresji receptorów dla hormonów steroidowych – w tej sytuacji odpowiedzi nie przekraczaj? 10% i trwaj? krótko. Post?powaniem efektywniejszym jest wówczas chemioterapia.

Na rodzaj stosowanej hormonoterapii wp?ywa stan hormonalny pacjentek (chora przedmenopauzalna lub pomenopauzalna). I tak na przyk?ad, tylko u chorych przedmenopauzalnych istnieje sens stosowania analogów LHRH, gdy? ich efektem jest w?a?nie wprowadzenie w menopauz? („farmakologiczna kastracja”). Podobnie, inhibitory aromatazy obwodowej s? skuteczne jedynie u kobiet, których jajniki nie wydzielaj? ju? estrogenów (gdy? leki te blokuj? pozajajnikowe ?ród?a estrogenów, nie wp?ywaj?c na jajniki).

Bardzo wa?n? cech? raka piesi jest fakt, ?e po wytworzeniu si? oporno?ci na preparat stosowany w hormonoterapii, mo?liwe jest uzyskanie zadowalaj?cej odpowiedzi przy u?yciu innego preparatu hormonalnego. Post?powanie takie nosi nazw? hormonoterapii kolejnego rzutu. ??cznie z innymi metodami leczenia systemowego, hormonoterapia przyczynia si? w istotny sposób do powolnej, ale widocznej poprawy efektu leczenia rozsianego raka piersi.


--------------------
W najgorszych chwilach mego ?ycia zawsze mog?em liczy? na przyjació?.
Odt?d wiem, ?e pierwsz? rzecz?, jak? nale?y zrobi?, to poprosi? o pomoc
.

Paulo Coelho
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Rybka
18.07.2008, 11:14
#3


du?a praktyka na forum
****

Zarejestrowana
268
2-07 08
podkarpackie
733



[A ja dorzuc? do tego ARIMIDEX, którym w?a?nie jestem leczona! Nie ukrywam, ko?ci zacz??y mnie bole?! Zacz??o si? tak po 1 roku i 4 m-cach brania Arimidexu. Ale wspomagam sie jak mog?: Ostolek, Nutrilite z Amwaya, Noni - moje cudo! Du?o, du?o bia?ego sera prosto od krowy! he,he! tej zimy je?dzi?am jeszcze na nartach!

Nowy standard w leczeniu wczesnego raka piersi
Arimidex detronizuje tamoksyfen - Najnowsze wyniki badania ATAC (Arimidex, Tamoxifen, Alone or in Combination) potwierdzi?y wi?ksz? skuteczno?? anastrozolu (Arimidex firmy AstraZeneca) w porównaniu z tamoksyfenem w zmniejszaniu ryzyka nawrotu raka piersi u kobiet po menopauzie z nowo zdiagnozowanym wczesnym rakiem piersi. Wyniki te dotycz? pi?cioletniego okresu leczenia uzupe?niaj?cego.
Dotychczas przez ponad 30 lat za "z?oty standard" w leczeniu raka piersi u kobiet po menopauzie uwa?ano tamoksyfen, lek blokuj?cy receptory estrogenowe.

W ?wietle wyników badania ATAC oraz wed?ug najnowszego raportu ASCO (American Society of Clinical Oncology) leczenie uzupe?niaj?ce samym tamoksyfenem u chorych po menopauzie nie jest ju? d?u?ej zalecane. Standardowe post?powanie, maj?ce na celu zmniejszenie ryzyka nawrotu raka piersi powinno by? oparte w tej grupie chorych na stosowaniu leków z grupy inhibitorów aromatazy, zamiast lub po zako?czeniu terapii tamoksyfenem. Inhibitory aromatazy hamuj? wytwarzanie estrogenów po menopauzie w organizmie kobiety.

W Polsce jedynym oryginalnym inhibitorem aromatazy zarejestrowanym obecnie w leczeniu uzupe?niaj?cym raka piersi u chorych po menopauzie jest Arimidex (anastrozol) firmy AstraZeneca. Lek ten jest w pe?ni refundowany w drugim rzucie leczenia raka piersi.

Wyniki badania ATAC zosta?y przedstawione na 27 Dorocznym Sympozjum na temat Nowotworów Piersi w San Antonio w grudniu 2004 i opublikowane w czasopi?mie "Lancet". Badanie ATAC znalaz?o tak?e odzwierciedlenie w zaleceniach ASCO.

Wyniki badania mo?na traktowa? jako kamie? milowy w terapii wczesnego stadium raka piersi. Po raz pierwszy od 30 lat pojawi? si? lek, który jest bardziej skuteczny ni? tamoksyfen, w zapobieganiu nawrotom raka piersi, w tym równie? przerzutom odleg?ym. Oczekuje si?, ?e rezultatem opublikowania tych danych b?dzie zmiana obecnie stosowanego standardu leczenia. Badanie ATAC wykaza?o, ?e w populacji kobiet z guzami hormonowra?liwymi, poddanych leczeniu uzupe?niaj?cemu anastrozolem - inhibitorem aromatazy, zaobserwowano wi?ksz? skuteczno?? anastrozolu w porównaniu z tamoksyfenem - dotychczasowym standardem. W grupie chorych z ekspresj? receptorów dla hormonów p?ciowych ryzyko nawrotu choroby zmniejszy?o si? o 26%, a ryzyko pojawienia si? nowotworu w drugiej piersi - o 53%. Ponadto w ca?ej populacji chorych ryzyko przerzutów odleg?ych zmala?o o 14%.

Komentuj?c wyniki badania ATAC prof. Anthony Howell z Christie Hospital, przewodnicz?cy komitetu kieruj?cego tymi badaniami, powiedzia?: "Na podstawie tych wyników uwa?am, ?e anastrozol jest najbardziej skutecznym lekiem, który mo?emy zaoferowa? pacjentkom po zabiegu chirurgicznym i zaleca? jako standard leczenia nowotworu piersi".

Jak wa?ne dla prze?ywalno?ci jest zapobieganie nawrotom choroby wiadomo ju? z wcze?niejszych bada? tamoksyfenu w leczeniu uzupe?niaj?cym, dlatego te? skuteczniejsze zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby (miejscowego i poza piersi?) dzi?ki anastrozolowi, mo?e wp?ywa? znacz?co na wzrost ogólnej prze?ywalno?ci pacjentek.

Wiadomo, ?e pierwsze 5 lat leczenia decyduje o jego skuteczno?ci. Kobiety we wczesnym stadium raka piersi s? obarczone najwi?kszym ryzykiem nawrotu choroby przez pierwszych 5 lat po zabiegu operacyjnym. Z tego wzgl?du tak wa?ne jest, aby najbardziej skuteczny lek by? stosowany w tym okresie leczenia.

v Arimidex charakteryzuje si? doskona?ym profilem tolerancji. Badanie ATAC wykaza?o, ?e w czasie ponad pi?ciu lat stosowania, anastrozol jest znacznie lepiej tolerowany ni? tamoksyfen. Zanotowano co prawda wi?cej z?ama? ko?ci u kobiet leczonych anastrozolem w stosunku do pacjentek leczonych tamoksyfenem, jednak uwa?a si?, ?e takie dzia?anie niepo??dane jest ?atwe do przewidzenia i do leczenia w porównaniu z gro?nymi dzia?aniami niepo??danymi wyst?puj?cymi po zastosowaniu tamoksyfenu. Pacjentki stosuj?ce anastrozol obarczone s? mniejszym ryzykiem wyst?pienia udaru mózgu, raka endometrium i choroby zatorowo-zakrzepowej (w??czaj?c w to zakrzepic? ?y? g??bokich i zatorowo?? p?ucn?) ni? przy stosowaniu tamoksyfenu.

Wyniki badania ATAC (??cznie z wynikami bada? ABCSG 8 i ARNO 95) s? bardzo obiecuj?ce równie? dla tysi?cy pacjentek leczonych dotychczas tamoksyfenem. Wynika z nich, ?e je?li u kobiet leczonych tamoksyfenem przez 2 lata zmieni si? terapi? na anastrozol, to ryzyko nawrotu choroby zmniejszy si? o 41%, w porównaniu z pozostawieniem leczenia tamoksyfenem. Te dodatkowe dane powinny spowodowa? zamian? obecnie stosowanej terapii tamoksyfenem na leczenie anastrozolem.

Ameryka?skie Towarzystwo Onkologii Klinicznej (ASCO) przekonuje lekarzy, ?e Arimidex powinien by? obecnie stosowany rutynowo, zarówno u nowo zdiagnozowanych pacjentek, jak i u tych, u których ju? stosowano tamoksyfen (ASCO Technology Assessment on the Use of Aromatase Inhibitors as Adjuvant Therapy for Postmenopausal Women With Hormone Receptor-Positive Breast Cancer: Status Report 2004. Journal of Clinical Oncology, Vol. 23, No. 3, 20 stycznia 2005). Zalecenia te zawieraj? stwierdzenie: "....optymalna uzupe?niaj?ca terapia hormonalna u kobiet po menopauzie z nowotworem piersi receptorowo-pozytywnym powinna zawiera? inhibitory aromatazy, albo w terapii pocz?tkowej, albo po leczeniu tamoksyfenem".

?ród?o: AstraZeneca.com


--------------------
Nie czy? samego siebie przedmiotem kompromisu, bo jeste? wszystkim, co masz!
Go to the top of the page
 
+Quote Post
grala
2.08.2008, 21:52
#4


wykazuj?cy aktywno?? na forum
***

Zarejestrowana
36
22-07 08
796



(IMG:http://www.amazonki.net/forum/style_emoticons/default/rolleyes.gif) witaj Deni
Podobnie jak Tobie przepisano mi Arimidex. Bior? go dopiero przez jeden miesi?c, wi?c nie mam "do?wiadczenia" jak b?dzie reagowa? mój organizm.
Znam sok Noni i równie? uwa?am, ?e jest cudowny /wzmacnia organizm/. Czy Twój onkolog nie sprzeciwi? si? co do za?ywania Noni ?? Mo?e powinnam zapyta? swojego lekarza ??
Pozdrawiam Ciebie i ?ycz? du?o zdrówka.


--------------------
Wiara to wierzy? w to, czego jeszcze nie widzisz; nagrod? tej wiary jest widzie? to, w co wierzysz.

Go to the top of the page
 
+Quote Post
bauti
12.10.2008, 20:49
#5


pocz?tkuj?cy na forum
**

Zarejestrowana
3
12-10 08
1,125



Witam jestem nowa na forum. Sama nie choruj? na raka piersi ale walcz? razem z mam?. Juz prawie 2 lata.
Mama pytanie dotycz?ce leczenia inhibitorami aromatazy. Czy która? z Pa? mia?a lub s?ysza?a o takich powik?anaiach po leczeniu Femara lub Armidexem jak uczulenie, wysypka, tak znzczna , ?e trzeba bylo odstawi? lek? Bardzo prosz? o pomoc. Jestem bliska rozpaczy. Mama zmienia ju? 3 lek a ca?y czas ,ma uczulenie. Co robi??
Jeszcze jedno. Wszystkie Pane, które bierzecie Femar? lub Ar,mideX lub inne leki zmniejszaj?ce estrogeny koniecznie w??czcie do leczenia witamin? D3 i preparaty wapnia. Z?godzi to osteoporoz?. Witaminy D3 trzeba przyjmowa? 1000j a wapnia 1500 mg dziennie. Wykazano równie? , ?e witamina D3 zapobiega nowotworzeniu .
Czekam na odpowiedz A?ka z Gda?ska.
Go to the top of the page
 
+Quote Post
b.angel
10.12.2008, 11:00
#6


Guru na forum


Zespó? Amazonki NET
4,849
26-06 07
gród nad mleczn?
9
Numer GG: 5536919



Hormonoterapia nowotworów
Ewa Markiewicz-Grodzicka
z Oddzia?u Chemioterapii Kliniki Onkologii Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Sk?odowskiej-Curie
w Warszawie
Kierownik Oddzia?u: lek. med. Jerzy Piotrowski

HormonotherapySummary
Hormonal treatment has been for years one of the most recognised methods of oncological treatment, in addition to surgery, chemotherapy and radiotherapy. It plays especially important role in treatment of hormone-dependent neoplasms, which include breast carcinoma, carcinoma of the uterine body, prostatic carcinoma, ovarian carcinoma and thyroid carcinoma. The condition of getting response to hormonotherapy is the presence of receptors on neoplastic cells. The receptors are the "catching points” for hormonal drugs and their quantity decides about the treatment effects.
Hormonotherapy is applied in oncology as antineoplastic treatment (complementary and palliative, adjunctive and reducing the effects of too excessive hormones' production by certain neoplasms). Taking into consideration the advantageous effects and relatively low costs of hormonotherapy we should remember about this method of treatment, which is subject to constant development.Key words: Hormonotherapy, receptors, hormones, hormonodependent cancers

WIADOMO?CI OGÓLNE

Hormonoterapia, poza chirurgi?, radioterapi? i chemioterapi?, odgrywa istotn? rol? w leczeniu niektórych nowotworów tzw. nowotworów hormonozale?nych.Poj?cie hormonozale?no?ci dotyczy nowotworów, w etiologii których kluczow? rol? odgrywaj? hormony, niezale?nie od innych czynników ryzyka. S? to nowotwory pochodz?ce z tkanek, których prawid?owy wzrost i czynno?? kontrolowane s? przez jeden lub kilka hormonów. W przypadku nadmiernej stymulacji hormonalnej danej tkanki mo?e doj?? do rozwoju nowotworu.Wra?liwo?? tzw. komórek docelowych na dzia?anie hormonów uwarunkowana jest obecno?ci? specjalnych bia?ek zwanych receptorami, które mog? znajdowa? si? na powierzchni b?ony komórkowej (b?onowe), w cytoplazmie komórki (cytozolowe) lub w chromotynie j?dra komórkowego (j?drowe). Receptory wychwytuj? i wi??? swoi?cie okre?lone hormony.Hormony, które po zwi?zaniu z receptorami powoduj? ich aktywacj? nazywamy agonistami a te, które blokuj? dzia?anie receptorów – antagonistami.Za?o?enia leczenia hormonalnego w onkologii:1.leczenie przeciwnowotworowe – w nowotworach hormonozale?nych;2.leczenie w celu zmniejszenia efektów nadmiernego lub nieprawid?owego wydzielania hormonów – jakie obserwujemy w przebiegu niektórych nowotworów;3.leczenie wspomagaj?ce – w celu ?agodzenia dolegliwo?ci i objawów nowotworu z wykorzystaniem dzia?ania anabolicznego, przeciwzapalnego, przeciwobrz?kowego i przeciwbólowego.Hormonalne leczenie przeciwnowotworowe wykorzystuje jeden z mechanizmów dzia?ania: ablacyjny, addytywny, antagonistyczny lub konkurencyjny, doprowadzaj?c do zmniejszenia wytwarzania hormonów p?ciowych lub ograniczenia ich dzia?ania na komórki docelowe.Cechami charakterystycznymi leczenia hormonalnego s?:– d?u?szy czas, jaki up?ywa od chwili rozpocz?cia leczenia do momentu uzyskania obiektywnej odpowiedzi, ni? w przypadku stosowania leków cytostatycznych,– czas trwania odpowiedzi na leczenie (w przypadku jej uzyskania) jest nieco d?u?szy ni? w przypadku stosowania leków cytostatycznych,– chorzy, którzy pozytywnie odpowiadaj? na leczenie hormonalne pierwszego rzutu maj? szans? na powodzenie kolejnego rzutu hormonoterapii, w przypadku dalszego post?pu choroby,– hormonoterapia jest znacznie mniej toksyczna ni? chemioterapia, a tym samym lepiej spe?nia warunki leczenia paliatywnego,– koszt leków hormonalnych jest znacznie ni?szy ni? leków cytostatycznych.Do grupy nowotworów z?o?liwych hormonozale?nych nale??: rak piersi, rak trzonu macicy, rak gruczo?u krokowego, rak jajnika, i rak tarczycy.

ZASTOSOWANIE HORMONOTERAPII W LECZENIU NIEKTÓRYCH NOWOTWORÓW

Rak piersi

Hormonozale?no?? raka piersi wykorzystywana jest w leczeniu tego nowotworu o za?o?eniu paliatywnym (w stadium uogólnienia choroby) lub uzupe?niaj?cym (w stadium wczesnego zaawansowania choroby).
Czynnikiem pozwalaj?cym na okre?lenie prawdopodobie?stwa uzyskania odpowiedzi na leczenie hormonalne jest okre?lenie poziomu receptorów estrogenowych (ER) i progesteronowych (PgR).
W grupie chorych o nieznanych poziomach tych receptorów uzyskuje si? ok. 30% odpowiedzi obiektywnych w leczeniu paliatywnym. W grupie chorych z dodatnim jednym z receptorów uzyskujemy 40-60% odpowiedzi obiektywnych, a w przypadku dodatnich poziomów obu receptorów uzyskujemy ponad 80% odpowiedzi obiektywnych.W przypadku ujemnego poziomu receptorów estrogenowych i progesteronowych, odpowied? obiektywn? uzyskuje si? jedynie w ok. 10%
.W leczeniu paliatywnym raka piersi wykorzystywane s?:– antyestrogeny (g?ównie Tamoksyfen), jako leczenie pierwszego rzutu,– inhibitory aromatazy (aktualnie g?ównie III generacji) – jako leczenie pierwszego, drugiego i dalszych rzutów,– progestageny – jako leczenie drugiego i dalszych rzutów,– androgeny – stosowane sporadycznie, przy niepowodzeniach hormonoterapii ww. grupami leków.W leczeniu uzupe?niaj?cym raka piersi u kobiet z dodatnimi poziomami receptorów ER i PgR lekiem z wyboru jest Tamoksyfen, zarówno u kobiet przed jak i po menopauzie. Stosowany jest samodzielnie lub w skojarzeniu z chemioterapi?, w zale?no?ci od czynników rokowniczych. Zastosowanie Tamoksyfenu przez 5 lat w leczeniu uzupe?niaj?cym u chorych po menopauzie z pozytywnym poziomem ER(+) i PgR(+) obni?a wzgl?dne roczne ryzyko nawrotu o ok. 47%, a zgonu z powodu raka o ok. 26%.W leczeniu uzupe?niaj?cym i paliatywnym raka piersi u kobiet z dodatnimi receptorami ER i PgR stosowana jest równie? hormonoterapia ablacyjna.

Rodzaje hormonoterapii ablacyjnej:
– chirurgiczna – nieodwracalna,
– radiologiczna – nieodwracalna,
– farmakologiczna – odwracalna, uzyskiwana dzi?ki podawaniu analogów Gn RH (np. Goserelin Zoladex)

.Rak trzonu macicy

Podstawowymi metodami leczenia raka endometrium s? chirurgia i radioterapia. Leczenie systemowe tego nowotworu ma znaczenie drugoplanowe. Polega ono przede wszystkim na stosowaniu hormonoterapii. W przypadku raka trzonu macicy odpowied? na hormonoterapi? jest ?ci?le uzale?niona od statusu receptorowego komórek tego nowotworu.Stosowanie leków hormonalnych u chorych na gruczolakoraka endometrium bez znajomo?ci statusu receptorowego, pozwala na uzyskanie pozytywnej odpowiedzi klinicznej tylko u 15-35% leczonych.
Efektywno?? takiego post?powania zwi?ksza si? do 70-90% przy zastosowaniu tzw. hormonoterapii celowanej – podawanej kobietom o dodatnich receptorach estrogenowych i progesteronowych i obni?a si? do 15% przy podawaniu leków hormonalnych u pacjentek z ujemnymi wynikami receptorów.Poza statusem receptorowym zwi?zanym ?ci?le ze stopniem zró?nicowania histologicznego nowotworu istniej? równie? inne czynniki wp?ywaj?ce na skuteczno?? hormonoterapii. Lepiej odpowiadaj? na hormonoterapi? kobiety oty?e, z cukrzyc?, u których stwierdza si? w rozmazie cytologicznym wysoki indeks mitotyczny i wydzielin? pochwow? o charakterze estrogenowym, kobiety z ma?? mas? guza, powolnym wzrostem nowotworu, z umiejscowieniem przerzutów w w?z?ach ch?onnych i p?ucach, z ruchomym naciekiem oko?opochwowym oraz d?ugim okresem wolnym od choroby (tzn. dwa lub wi?cej lat od zako?czenia leczenia pierwotnego do momentu stwierdzenia nawrotu). Gorzej poddaj? si? leczeniu du?e masy nowotworowe umiejscowione w miednicy ma?ej i jamie brzusznej, zw?aszcza u kobiet z atroficznym typem wydzieliny pochwowej.Do leków hormonalnych, maj?cych zastosowanie w leczeniu chorych na raka endometrium zaliczamy przede wszystkim progestageny. Mniejsze znaczenie odgrywaj? antyestrogeny (Tamoksyfen) i analogi hormonu uwalniaj?cego gonadotropin?.W leczeniu raka trzonu macicy wykorzystywane s? najcz??ciej: octan megestrolu (Megace) oraz octan medroksyprogesteronu (Provera). Stosuj?c progestageny u chorych z nawrotem lub rozsiewem raka endometrium (leczenie paliatywne) uzyska? mo?na ok. 15-25% odpowiedzi obiektywnych (ca?kowitych i cz??ciowych) oraz popraw? stanu ogólnego, a tak?e zmniejszenie dolegliwo?ci.Mediana czasu trwania odpowiedzi (czas do wyst?pienia progresji) wynosi w przypadku zastosowania jednego z ww. leków ok. 4 miesi?ce, a mediana prze?ycia ca?kowitego – ok. 12 miesi?cy. Ok. 5-15% chorych ma szans? na tzw. prze?ycie d?ugotrwa?e (powy?ej 3 lat), nawet w przypadku zmian przerzutowych w narz?dach mi??szowych (p?uca, w?troba). Wyniki bada? randomizowanych dotycz?cych dawkowania gestagenów sugeruj?, ?e zwi?kszanie dawek tych leków nie wp?ywa na efekt terapeutyczny i zwi?ksza jedynie ryzyko wyst?powania dzia?a? niepo??danych.
Tamoksyfen
wykazuje w stosunku do receptora estrogenowego dzia?anie zarówno antagonistycznie jak i agonistycznie. W przypadku raka endometrium wykorzystywane jest dzia?anie antyestrogenowe tego leku.Wydaje si?, ?e w przypadku stosowania Tamoksyfenu w raku trzonu macicy istnieje zale?no?? mi?dzy efektem przeciwnowotworowym i wysoko?ci? dawki (im wy?-sza dawka leku tym wy?sza skuteczno?? leczenia). W raku trzonu macicy
Tamoksyfen stosowany jest jako leczenie drugiego rzutu, po wyczerpaniu mo?liwo?ci leczenia progestagenami i pozwala na osi?gni?cie odpowiedzi u niewielkiej liczby chorych (10%).Do analogów hormonu uwalniaj?cego gonadotropin? (analogi Gn RH zwane równie? analogi LHRH) zaliczamy leuprolid (Lupron) i goserelin (Zoladex). Leki te podawane s? pozajelitowo w postaci iniekcji domi??-niowych lub podskórnych, poniewa? po podaniu doustnym dochodzi?oby do zbyt szybkiej ich eliminacji.Leczenie z u?yciem analogów LH-RH pozwala uzyska? odpowiedzi pozytywne leczenia nie jest szeroko stosowana z uwagi na wysoki koszt terapii i wymaga dalszych bada?.Rak jajnikaPodstawowymi metodami leczenia raka jajnika s? niew?tpliwie: chirurgia, chemioterapia i radioterapia. Leczenie hormonalne cho? mniej udokumentowane i rzadziej stosowane ni? w przypadku raka endometrium ma jednak swoje miejsce w leczeniu tego nowotworu, co jest uzasadnione patogenicznie.W cytoplazmie komórek wi?kszo?ci przypadków raka jajnika pochodzenia nab?onkowego, stwierdzono bowiem obecno?? receptorów estrogenowych, progesteronowych i androgenowych. Odkrycie to sta?o si? podstaw? do zastosowania paliatywnego leczenia hormonalnego u chorych na chemioopornego zaawansowanego raka jajnika. W przeciwie?stwie do raka endometrium, nie stwierdzono zale?no?ci pomi?dzy poziomem receptora w komórkach nowotworowych, a odpowiedzi? na leczenie u chorych na raka jajnika.Leki hormonalne stosowane w terapii raka jajnika to:1.leki blokuj?ce receptory estrogenowe – Tamoksyfen,2.progestageny – dodatkowy efekt anaboliczny,3.agoni?ci LH-RH – leczenie drogie, które nie rozpowszechni?o si? w praktyce klinicznej.

Rak prostaty

Etiologia: aktywno?? proliferacyjna komórek gruczo?u krokowego regulowana jest przez dihydrotestosteron, który powstaje pod wp?ywem enzymu – reduktazy z wolnego testosteronu.90% testosteronu kr???cego we krwi pochodzi z j?der, a w dehydrotestosteron przekszta?ca si? jedynie 2% wolnego testosteronu. Do wydzielania testosteronu przez j?dra dochodzi pod wp?ywem hormonu luteinizuj?cego (LH), uwalnianego z przedniego p?ata przysadki mózgo-wej pod wp?ywem LH-RH produkowanego w podwzgórzu. Wzrost st??enia testosteronu we krwi prowadzi do zmniejszenia wydzielania LH.Androstendion i dihydroepiandrostendion produkowane w nadnerczach pod wp?ywem ACTH uwalnianego z przedniego p?ata przysadki mózgowej, wywieraj? jedynie nieznaczny wp?yw na gruczo? krokowy.Kolejny hormon wywieraj?cy wp?yw na komórki gruczo?u krokowego to prolaktyna, która zwi?ksza wytwarzanie i zu?ycie testosteronu przez komórki tego gruczo?u.Wzrost ryzyka rozwoju raka gruczo?u krokowego zwi?zany jest wi?c g?ównie z podwy?szeniem poziomu testosteronu, a w mniejszym stopniu – andostendionu z nadnerczy.Hormonoterapia raka gruczo?u krokowegoHormonoterapia jest jedn? z podstawowych metod leczenia raka gruczo?u krokowego. Celem leczenia hormonalnego raka gruczo?u krokowego jest wyeliminowanie oddzia?ywania androgenów na jego komórki. Korelacja mi?dzy obecno?ci? receptorów hormonalnych w komórkach raka, a odpowiedzi? na leczenie hormonalne jest bardzo du?a. U ok. 80% chorych z dodatnim receptorem hormonalnym dochodzi do regresji nowotworu, a u chorych z ujemnym receptorem – tylko w 20%.Wskazania do stosowania hormonoterapii:
1. W stadium uogólnienia choroby – stosowana jest przede wszystkim hormonoterapia ablacyjna – ablacja androgenowa metod?:a)chirurgiczn? – orchidektomia – usuni?cie ?ród?a androgenów; w jej wyniku poziom testosteronu obni?a si? o 95%; skuteczna, tania, ale okaleczaj?ca dla chorego;b)farmakologiczn?, w tym celu stosowane s?:– estrogeny – hamowanie wydzielania LH i pobudzaj?cego p?cherzyki FSH; wysokie ryzyko powik?a? z uk?adu kr??enia; lek Diethylostilbestrol – 3 mg p.o/dob?,– aGnRH – jw. – leczenie skuteczne, ale kosztowne,– antyandrogeny – hamowanie wi?zania dihydrotestosteronu z receptorami androgenowymi; leki: Flutamid 3 x 250 mg/dob? lub Casodex.Ka?da z omówionych metod ablacyjnych pozwala na uzyskanie 60-80% odpowiedzi obiektywnych, a wybór jednej z nich jako leczenia I rzutu zale?y od profilu tolerancji, dost?pno?ci i akceptacji chorego.U chorych, u których nie uzyskano poprawy lub wyczerpano skuteczno?? pierwszego rzutu leczenia hormonalnego, leczenie innymi lekami hormonalnymi (nawet o innym mechanizmie dzia?ania) przynosi popraw? obiektywn? jedynie w niewielkim odsetku przypadków.W leczeniu raka gruczo?u krokowego mo?e by? równie? stosowana ca?kowita blokada hormonalna, polegaj?ca na jednoczesnym stosowaniu ablacji i antyandrogenów. Tak po??czone leki uzupe?niaj? efekt ablacji poprzez hamowanie dzia?ania androgenów wytwarzanych w nadnerczach i przeciwdzia?aj? skutkom pocz?tkowego wzrostu poziomu testosteronu bezpo?rednio po ablacji.Aktualnie przyjmuje si?, ?e kandydatami do stosowania ca?kowitej blokady hormonalnej s? chorzy z ograniczonymi zmianami kostnymi i niewielkimi dolegliwo?ciami, ale metoda ta nie jest standardem leczenia i wymaga dalszych bada?.
2. W stadium miejscowego zaawansowania – leczenie skojarzone chorych na miejscowo zaawansowanego raka gruczo?u krokowego (ablacja i/lub radioterapia po radykalnej prostatektomii), pozwala na wyd?u?enie czasu wolnego od choroby, ale nie wyd?u?a czasu prze?ycia ca?kowitego.Rak tarczycyNowotwory z?o?liwe tarczycy o wysokim stopniu zró?nicowania (g?ównie rak brodawkowaty) zawieraj? receptory dla TSH.Hamowanie aktywno?ci tyreotropowej przysadki sta?o si? wa?nym elementem leczenia uzupe?niaj?cego, po pierwotnym leczeniu chirurgicznym. Za?o?enie hormonoterapii sprowadza si? do uzyskania maksymalnej supresji TSH, z jednoczesnym unikaniem polekowej tyreotoksykozy. Leczenie takie pozwala na obni?enie cz?sto?ci nawrotów nowotworu.

LEKI HORMONALNE

Antyestrogeny

Podstawowym lekiem tej grupy jest Tamoksyfen (TAM).TAM jest inhibitorem ??czenia estrogenów z receptorami, w zwi?zku z czym blokuje stymulacj? komórek raka przez estrogeny. W stosunku do receptorów wykazuje dzia?anie antagonistyczne, agonistyczne i cz??ciowo agonistyczne. Mniej poznane mechanizmy dzia?ania TAM to:– hamowanie konwersji estronu do estrodiolu,– hamowanie bia?ka kinazy C,– odwracanie oporno?ci wielolekowej,– bezpo?redni efekt cytotoksyczny w stosunku do komórek nowotworowych (mechanizm kontrowersyjny).W trakcie leczenia TAM mo?e dochodzi? do rozwini?cia oporno?ci na ten lek.Dystrybucja TAM w tkankach jest wzgl?dnie jednorodna, a jego poziomy w surowicy s? wy?sze w przypadku niedro?no?ci dróg ?ó?ciowych.Interakcje TAM z innymi lekami:– efekt addytywny lub superaddytywny (poziomu dodatkowo stosowanego leku) u chorych leczonych: digoksyn?, fenytoin?, medroksyprogesteronem, aminoglutetymidem,– hamuje dzia?anie cyklofosfamidu, melfalanu, fluorouracylu,– jest s?abym lekiem promieniouczulaj?cym (nasila skórny odczyn popromienny).Wskazania do stosowania TAM:1. leczenie raka piersi– uzupe?niaj?ce – trwa 5 lat,– paliatywne – w stadium uogólnienia choroby nowotworowej; trwa do momentu progresji choroby lub wyst?pienia dzia?a? niepo??danych zmuszaj?cych do odstawienia leku,– profilaktyczne – zarejestrowany w USA;2. leczenie paliatywne drugiego rzutu raka endometrium, po wyczerpaniu mo?liwo?ci leczenia progestagenami;3. leczenie paliatywne raka jajnika (mniejsze znaczenie kliniczne ni? ww.).Dzia?ania niepo??dane TAM (TAM posiada bardzo dobry profil tolerancji):– uderzenia gor?ca i zlewne poty – ok. 50% leczonych,– nudno?ci i wymioty,– wzrost ryzyka rozwoju raka endometrium 3-krotnie wy?sze, ni? w populacji nie przyjmuj?cej TAM (efekt agonistycznego = estrogenopodobnego dzia?ania TAM),– uczucie wysychania ?luzówek pochwy,– krwawienia z dróg rodnych,– retinopatia – sporadycznie przy d?ugotrwa?ym stosowaniu wysokich dawek leków; za?ma i zmiany w rogówce,– powik?ania zakrzepowo-zatorowe,– stany depresyjne,– hiperkalcemia, trombopenia; leukopenia – rzadko.Korzystne pozaonkologiczne dzia?ania TAM:– obni?a poziom cholesterolu,– obni?a ryzyko chorób uk?adu sercowo-naczyniowego,– zmniejszenie ryzyka demineralizacji ko?ci u kobiet po menopauzie.
Nazwy handlowe Tamoksyfenu: Zitazonium, Nolvadex, Tamofen, Tamoxifen Ebewe, Tamoxifen Hexal, Kessar.

Inne antyestrogeny

1. niesterydowe:
Toremifen (TRM) – antyestrogen w mniejszym stopniu dzia?aj?cy agonistycznie ni? TAM; u chorych po menopauzie wykazuje krzy?ow? oporno?? z TAM,
Droloksyfen – bardziej korzystny wspó?czynnik dzia?ania antagonistycznego do agonistycznego; w badaniach na zwierz?tach bardziej skutecznie ni? TAM,
Idoksyfen – bardziej korzystny wspó?czynnik dzia?ania antagonistycznego do agonistycznego; w badaniach na zwierz?tach bardziej skuteczny ni? TAM;

2. sterydowe:–
Fazlodeks – tworzy trwa?e kompleksy z receptorami, redukuj?c w ten sposób ich liczb?. Jest tzw. „czystym” antyestrogenem.

Progestageny

Najcz??ciej stosowane leki to octan medroksyproges-teronu (MPG) i octan megestrolu (MEL).

Mechanizmy dzia?ania:
– supresja syntezy hormonów sterydowych w nadnerczach i jajnikach wskutek hamowania przysadki,
– supresja receptorów estrogenowych,
– zmiany metabolizmu hormonów w komórkach nowotworu,
– bezpo?rednie dzia?anie cytotoksyczne na komórki nowotworowe,
– supresja tworzenia estronu i wzmo?ony rozpad estradiolu,
– hamowanie p-glikoproteiny.

Wskazania do stosowania:

– leczenie uogólnionego raka piersi,
– leczenie raka gruczo?u krokowego,
– leczenie raka trzonu macicy,
– leczenie objawowe zespo?u wyniszczenia nowotworowego (dotyczy MEL),
– kontrola uderze? gor?ca u chorych po orchidektomii i owariektomii.

Dzia?ania niepo??dane:

– zwi?kszenie ?aknienia i wzrost masy cia?a (korzystne w zespole wyniszczenia nowotworowego),
– supresja wytwarzania hormonów sterydowych w nadnerczach poprzez blokowanie osi przysadkowo-nadnerczowej,
– wzrost ryzyka powik?a? zakrzepowo-zatorowych,
– nudno?ci i wymioty,
– obrz?ki.

Inhibitory aromatazy

Dzia?anie inhibitorów aromatazy u kobiet po menopauzie polega na blokowaniu syntezy estrogenów poprzez zablokowanie enzymu – aromatazy, warunkuj?cego konwersj? androgenów do estrogenów.

Androstendian wytwarzany jest obwodowo w tkance t?uszczowej, w?trobie, nadnerczach, mi??niach i tkance gruczo?owej sutka.

U kobiet po menopauzie inhibitory aromatazy hamuj? wytwarzanie estronu w ok. 90%, natomiast u kobiet przed menopauz? nie maj? wp?ywu na wytwarzanie estrogenów, poniewa? ich produkcja regulowana jest przez o? podwzgórze-przysadka-jajnik.

Aktualnie istniej? trzy generacje inhibitorów aromatazy:

1. generacja I – hamuje syntez? sterydów w nadnerczach, co powoduje konieczno?? suplementacji minerolo- i glikokortykosteroidów.
Leki: Aminoglutetymid.

2. generacja II – steroidowy inhibitor aromatazy; ma ok. 60 razy wi?ksz? aktywno?? ni? Aminoglutetymid i nie wykazuje wp?ywu na biosyntez? innych hormonów.
Leki: Lentaron (Formestan).

3. generacja III – niesteroidowe inhibitory aromatazy, lepiej tolerowane i bardziej efektywne w stosunku do Aminoglutetymidu (obni?a poziom estradiolu i estronu do warto?ci nieoznaczalnych).

Leki:– Anastrozol (Arimidex)
,– Letrazol (Femara),
– Worozol (Rivizor),
– Egzamestan (Aromazin) – jest inaktywatorem aromatazy, poniewa? hamuje j? trwale.

Wskazania do stosowania:
1. leczenie uogólnionego raka piersi (równie? jako leczenie pierwszego rzutu);
leczenie uzupe?niaj?ce raka piersi – nadal w fazie bada? klinicznych;
2. leczenie paliatywne raka trzonu macicy po niepowodzeniach leczenia progestagenami (w fazie bada? klinicznych);
3. leczenie paliatywne raka gruczo?u krokowego po niepowodzeniu blokady androgenowej.

Dzia?ania niepo??dane:

1. generacja III– powik?ania zakrzepowo-zatorowe 2-2,5 raza rzadziej ni? przy stosowaniu TAM, nudno?ci, bóle g?owy, uderzenia gor?ca, obrz?ki obwodowe, wymioty, znu?enie i senno??, wysypka;
2. generacja II– miejscowe: sw?dzenie, ból, pieczenie, obrz?k lub ziarniniak w miejscu wstrzykni?cia,– ogólne: senno??, bóle g?owy, chwiejno?? emocjonalna, obrz?ki podudzi, zakrzepowe zapalenie ?y?, ?ysienie, nudno?ci, wymioty, reakcje rzekomoanafilaktyczne;
3. generacja I– senno??, zawroty g?owy, ataksja, wysypki i zaczerwienienia skóry twarzy, nudno?ci i wymioty, niedoczynno?? tarczycy, zmniejszenie st??enia sodu w surowicy krwi, leuko- i trombocytopenia.

Analogi hormonu uwalniaj?cego gonadotropiny

Mechanizm dzia?ania analogów hormonu uwalniaj?cego gonadotropiny (a-GnRH = aLHRH) polega na obni?eniu wra?liwo?ci receptorów przedniego p?ata przysadki na dzia?anie hormonów stymuluj?cych, produkowanych w podwzgórzu. Pocz?tkowo dochodzi do zwi?kszenia wydzielania FSH i LH, a tym samym obwodowych hormonów p?ciowych (mo?e to prowadzi? do tzw. zespo?u zaostrzenia dolegliwo?ci na pocz?tku leczenia), a nast?pnie do obni?enia wydzielania FSH i LH (efekt redukcji liczby receptorów) i w konsekwencji do obni?enia poziomu obwodowych hormonów p?ciowych.Zarówno u kobiet jak i u m??czyzn efekt kastracji farmakologicznej uzyskiwany jest w ci?gu 2-4 tygodni od rozpocz?cia leczenia, ale u m??czyzn jest bardziej pe?ny (u kobiet dodatkowym ?ród?em wytwarzania estrogenów jest obwodowa konwersja androgenów).

Wskazania do stosowania:

1. leczenie uzupe?niaj?ce i paliatywne raka piersi;

2. leczenie paliatywne II rzutu chorych na raka trzonu macicy, po niepowodzeniu leczenia progestagenami;

3. w miejscowo zaawansowanym i uogólnionym raku gruczo?u krokowego.

Leki:
– leuprolid (Lupron),
– goserelin (Zoladex).

Dzia?ania niepo??dane s? efektem efektu ablacyjnego hormonów p?ciowych:
1. ogólne: uderzenia gor?ca i nasilone poty, nudno?ci, bóle stawowe, wysypki, nadwra?liwo?? – rzadko;
2. m??czy?ni: zaburzenia potencji, obrzmienie i bolesno?? sutków;
3. kobiety: zaburzenia libido, bóle g?owy, depresja, sucho?? pochwy, zmiany wielko?ci piersi.

Antyandrogeny

I. Antyandrogeny „czyste” – nieposiadaj?ce aktywno?ci sterydowej

Mechanizm dzia?ania hormonów tej grupy polega na dzia?aniu antagonistycznym w stosunku do receptorów androgenowych, co uniemo?liwia ??czenie si? androgenów z receptorami i znosi dzia?anie obwodowe androgenów.

Leki:

1. flutamid (Eulexin, Flucinom, Fugerel) – stosowany w dawkach 3 x 250 mg/dob? p.o jest zazwyczaj dobrze tolerowany.

Najcz?stsze dzia?ania niepo??dane to: biegunka, ginekomastia, objawy hepatotoksyczno?ci.
Podawany samodzielnie powoduje wtórny wzrost produkcji LH, FSH oraz w konsekwencji – testosteronu, estronu i estradiolu.W przypadku progresji choroby po d?ugotrwa?ym podawaniu flutamidu jego odstawienie daje pozytywn? odpowied?.
Wskazania do stosowania:
–leczenie uogólnionego raka gruczo?u krokowego w skojarzeniu z aLH-RH,
–leczenie paliatywne II rzutu raka gruczo?u krokoweko po niepowodzeniu ablacji hormonalnej,

–Bikalutamid (Casodex) – antyandrogen o podobnej do flutamidu skuteczno?ci i nieco lepszym profilu tolerancji. Jego zdolno?? wi?zania z receptorami jest 4 razy wy?sza ni? flutamidu. Nie prowadzi do znacz?cego podwy?szenia poziomu LH i testosteronu.II.

Antyandrogeny „o dzia?aniu z?o?onym”

Antyandrogeny „o dzia?aniu z?o?onym” – hamuj?ce wydzielanie gonadotropin na poziomie podwzgórza (LH-RH) i przysadki (LH):

– Androcur = octan cyproteronu – pochodna progesteronu hamuj?ca wydzielanie endogennych i wp?yw egzogennych androgenów we wszystkich narz?dach.

Dzia?ania niepo??dane:

– obni?a st??enie testosteronu we krwi,
– wzrost st??enia prolaktyny we krwi,
– ginekomastia.

Androgeny

Maj? historyczne znaczenie w leczeniu paliatywnym hormonowra?liwego raka piersi, po niepowodzeniu leczenia TAM, inhibitorami aromatazy i progestagenami.
Odsetek odpowiedzi obiektywnych jest niewielki, ale chore uzyskuj? popraw? subiektywn?.

Leki:

Fluoksymesteron

Dzia?ania niepo??dane:–
?ysienie typu m?skiego,
– hirsutyzm,
– tr?dzik,
– chrypka,
– zaburzenia czynno?ci w?troby,
– wzrost libido.

Estrogeny

Stosowane s? jako forma post?powania ablacyjnego u m??czyzn chorych na raka prostaty.

Leki:

Dietylostilbestrol (DES)

Dzia?ania niepo??dane:
– silne nudno?ci i wymioty,
– powik?ania zakrzepowo-zatorowe,
koagulopatie,– ginekomastia

.Analogi somatostatyny

Stosowane w leczeniu zespo?u rakowiaka i innych zespo?ów nadmiernego wydzielania zwi?zanych z nowotworami uk?adu pokarmowego o charakterze wydzielniczym oraz akromegali?.
Mechanizm dzia?ania polega na wi?zaniu si? ze swoistymi receptorami somatostatyny i hamowaniu wydzielania hormonów takich jak: (insulina, glukagon, polipeptydy trzuski, gastryna).


Leki:
oktapeptyd stosowany iv lub sc.
Dzia?ania niepo??dane:
– bradykardia,
– biegunka,
– hipoglikemia lub hiperglikemia,
– hipotyreoza.

Glikokortykosteroidy

Glikokortykosteroidy maj? szerokie zastosowanie w onkologii zarówno w leczeniu przeciwnowotworowym (wchodz? w sk?ad wielolekowych programów chemioterapii) jak i objawowym (?agodzeniu dolegliwo?ci zwi?zanych z chorob? nowotworow? bez usuwania ich przyczyny).Dzia?anie przeciwnowotworowe glikokortykosteroidów wykorzystywane jest przede wszystkim w leczeniu hematologicznych chorób rozrostowych u doros?ych i dzieci, takich jak: bia?aczki, ziarnica z?o?liwa, ch?oniaki nieziarnicze i szpiczak mnogi.Mechanizm przeciwnowotworowego dzia?ania glikokortykosteroidów nie zosta? dok?adnie poznany, ale wiadomo ?e na komórkach limfoidalnych znajduj? si? receptory dla sterydów oraz ?e ich liczba koreluje z okresami remisji choroby (na limfoblastach bia?aczkowych znajduje si? znacznie wi?cej receptorów glikokortykosteroidowych ni? na limfoblastach prawid?owych).

W leczeniu objawowym nowotworów wykorzystywane s? nast?puj?ce dzia?ania glikokortysteroidów:

1. przeciwzapalne i przeciwobrz?kowe (np. obrz?k w przebiegu przerzutów do mózgu i ko?ci);

2. przeciwgor?czkowe (np. leczenie gor?czki w przebiegu ch?oniaków, zmian przerzutowych w w?trobie lub szpiku kostnym);

3. przeciwuczuleniowe (np. na cytostatyki);

4. obni?aj?ce poziom wapnia we krwi (w hiperkalcemii spowodowanej np. zmianami przerzutowymi w ko?ciach) – poprzez przyspieszenie wydalania i zmniejszenie wch?aniania wapnia;

5. anaboliczne – w zespole wyniszczenia nowotworowego.

Najcz??ciej stosowane leki: Encorton, Dexamethason, Dexaven, Solu-Medrol, Hydrocortison.

Dzia?ania niepo??dane: nudno?ci, wymioty, zaostrzenie choroby wrzodowej ?o??dka lub dwunastnicy, wybroczyny, zaburzenia miesi?czkowania, bezsenno??, zmniejszenie si?y mi??niowej, psychozy, depresja, obrz?ki, nadci?nienie t?tnicze, powik?ania zakrzepowo-zatorowe, za?ma, cukrzyca, zespó? Cushinga, osteoporoza.

Nowa Medycyna – Onkologia VI (3/2003)


--------------------




.... przewróci?o si?, niech le?y ....
Go to the top of the page
 
+Quote Post
b.angel
21.03.2009, 23:37
#7


Guru na forum


Zespó? Amazonki NET
4,849
26-06 07
gród nad mleczn?
9
Numer GG: 5536919



<h2 style="margin: 10px 0px; padding: 0px; text-decoration: none; font-size: 18px; color: rgb(0, 145, 62); background-color: white;">Hormonoterapia raka piersi</h2>

dr Maria Górna?
Terapia hormonalna jako leczenie uzupe?niaj?ce dla chorych operowanych z powodu hormonowrailiwego raka piersi od lat jest standardem.

Leczenie to jest odpowiednie zarówno dla kobiet przed, jak i po menopauzie. Jedyny warunek, jaki bezwzgl?dnie musi by? spe?niony przy kwalifikowaniu chorej do tego leczenia, to znalezienie tak zwanych receptorów hormonalnych w tkance nowotworowej. Dla tych, które czytaj? magazyn o tym po raz pierwszy, krótka informacja:


Wi?kszo?? rozpoznawanych raków piersi to guzy, których wzrost zale?y od tak zwanych hormonów p?ciowych, przede wszystkim od estrogenów. Estrogeny przed menopauz? produkowane s?
w jajnikach, a gdy w czasie menopauzy funkcja jajników zaniknie, powstaj? w tkance t?uszczowej, mi??niach, w?trobie, a tak?e w tkance guza nowotworowego. Warunkiem ich wp?ywu na rozmna?anie si? komórek nowotworowych jest obecno?? receptorów, czyli specjalnych miejsc, do których hormony mog? si? przy??czy? i uruchomi? ca?? kaskad? reakcji, prowadz?c? w ko?cowym efekcie do rozmna?ania si? komórek raka.
Aby zapobiec tym reakcjom, podaje si? odpowiednie leki lub wykonuje operacj?. U kobiet przed menopauz? w niektórych przypadkach trzeba doprowadzi? do zahamowania funkcji jajników. Mo?na to zrobi? drog? operacyjn?, usuwaj?c jajniki. Metoda ta jednak stopniowo jest eliminowana przez dzia?anie farmakologiczne.
Istniej? substancje, które dzia?aj?c na przysadk? mózgow?, hamuj? wytwarzanie hormonów przez jajniki. Leczenie jest do?? wygodne, poniewa? lek, goserelin?, podaje si? raz w miesi?cu w postaci zastrzyku podskórnego. Bardzo wa?n? cech? odró?niaj?c? stosowanie tego leku od operacji jest to, ?e jego dzia?anie jest odwracalne. Zatrzymanie miesi?czki nie jest trwa?e. Po odstawieniu leku chore mog? nadal miesi?czkowa?. Dodatkowo mo?na podawa? chorej tamoksyfen. Lek ten jest powszechnie znanym antyestrogenem. Jego dzia?anie polega na przy??czaniu si? do receptorów hormonalnych i blokowaniu dost?pu obecnym w organizmie kobiety estrogenom. Takie blokowanie pozwala, u bardzo wielu chorych przez d?ugi czas, nie dopuszcza? do rozmna?ania komórek nowotworowych. Tamoksyfen od lat ma swoje uznane miejsce w leczeniu chorych na raka piersi.
Do niedawna Tamoksyfen byl jedynym lekiem stosowanym standardowo przez 5 lat po operacji. O?ywano go tak?e, w ramach bada? klinicznych, jako leku zmniejszaj?cego ryzyko zachorowania na raka piersi u kobiet z tak zwanej grupy wysokiego ryzyka, czyli tych, w rodzinach których, rak piersi by? cz?st? chorob?. Oprócz blokowania receptorów hormonalnych w komórkach raka piersi, tamoksyfen spowalnia proces osteoporozy. To jego dzia?anie korzystne.
Niestety, ma on tak?e szereg dzia?a? niepo??danych. Najpowa?niejsze z nich, to powodowanie przerostu b?ony ?luzowej macicy, a w skrajnych przypadkach powstanie raka trzonu macicy. Poza tym powodowa? mo?e powik?ania zakrzepowo-zatorowe, czyli na przyk?ad powstawanie skrzepów krwi w naczyniach ?ylnych ko?czyn dolnych. Te skrzepy mog?, niesione z pr?dem krwi, spowodowa? zatkanie ma?ych naczy? krwiono?nych w p?ucach. Oczywi?cie korzy?ci p?yn?ce ze stosowania tamoksyfenu znacznie przewy?szaj? zagro?enia i dlatego lek jest nadal powszechnie stosowany.
Jak wiadomo, badania nad poszukiwaniem nowych, bezpiecznych i skutecznych leków nadal trwaj?.
W ostatnich latach ugruntowa?a si? pozycja jeszcze jednej grupy leków hormonalnych, które stosuje si? u chorych na rak piersi. Te leki dzia?aj? w inny sposób ni? przedstawione wy?ej. Hamuj? one ostatni etap powstawania estrogenów w organizmie kobiety, blokuj?c enzym odpowiedzialny za proces tworzenia hormonu. St?d ich nazwa „inhibitory aromatazy". Leki te pocz?tkowo stosowano tylko do leczenia choroby zaawansowanej, czyli wtedy, gdy dosz?o do powstania przerzutów lub kiedy choroba powróci?a w miejscu operacji. Leki te mog? by? stosowane wy??cznie u chorych, których nowotwór ma receptory hormonalne.
Dzi? wiemy na pewno, ?e inhibitory aromatazy takie jak anastrozol i letrozol, s? skuteczne u chorych po menopauzie. Wiemy tak?e, ?e s? skuteczne - a nawet skuteczniejsze ni? tamoksifen
- u chorych na wczesn? posta? raka piersi. Oznacza to, ?e mog? i powinny by? stosowane u chorych, które przeby?y operacj? i wymagaj? leczenia uzupe?niaj?cego.
Mi?dzynarodowe grono ekspertów; które spotyka si? co dwa lata w Szwajcarii w St. Gallen
- og?asza, po wnikliwej analizie wyników bada? klinicznych, swoje rekomendacje powszechnie znane jako „Konsensus St. Gallen". Zarówno eksperci z St. Gallen, jak i grono polskich specjalistów w dziedzinie onkologii klinicznej, w najnowszych opublikowanych w 2007 roku, zaleceniach diagnostyczno-terapeutycznych Polskiej Unii Onkologii, postuluj?, aby u chorych na hormonozale?nego raka piersi stosowa? inhibitory aromatazy nie tylko w chorobie zaawansowanej, ale tak?e w leczeniu uzupe?niaj?cym. Inhibitory aromatazy powinny by? stosowane od pocz?tku zawsze wtedy, gdy istniej? przeciwwskazania do leczenia tamoksyfenem. Leczenie powinno wtedy trwa? co najmniej pi?? lat. Korzystne jest tak?e zamienianie tamoksyfenu na inhibitor aromatazy po dwóch, trzech lub pi?ciu latach leczenia.
W opublikowanych wynikach bada? klinicznych znajdujemy mi?dzy innymi informacj?, ?e po 100 miesi?cach obserwacji, ryzyko nawrotu raka piersi po leczeniu anastrozolem - w porównaniu z tamoksyfenem - jest mniejsze o 24%, a czas prze?ycia bez nawrotu choroby d?u?szy o 15%. Istotny bardzo jest fakt, ?e leczenie inhibitorami aromatazy nie zwi?ksza ryzyka zachorowania na raka trzonu macicy i mo?e by? stosowane u osób zagro?onych chorob? zakrzepowo-zatorow?. Nale?y natomiast zachowa? ostro?no?? u kobiet ze stwierdzon? osteoporoz?, poniewa? stosowanie tego leczenia mo?e nasili? zarówno osteoporoz?,jak i dolegliwo?ci ze strony uk?adu kostno-stawowego.
O ile podawanie inhibitorów aromatazy po leczeniu tamoksyfenem, nie stanowi w Polsce ?adnego problemu, o tyle podawanie go jako leczenia hormonalnego w tak zwanej pierwszej linii, napotyka na przeszkody formalne. Lista leków refundowanych opatrzona jest komentarzem, ?e inhibitory aromatazy mog? by? finansowane ze ?rodków publicznych tylko wtedy, gdy stosowane s? po leczeniu tamoksyfenem. Zapis ten mia? sens wtedy, gdy po raz pierwszy zarejestrowano inhibitory w leczeniu raka piersi. Dopuszczono wówczas leczenie inhibitorami aromatazy chorych na rozsianego raka piersi. Min??o jednak wiele lat i wskazania uleg?y znacznej zmianie.
Obecne zapisy refundacyjne uniemo?liwiaj? podawanie inhibitorów aromatazy w pierwszej linii leczenia uzupe?niaj?cego w ramach ubezpieczenia zdrowotnego. Jest to nie tylko, niezgodne
z zaleceniami Polskiej Unii Onkologii, zw?aszcza w odniesieniu do kobiet z grupy ?redniego i wysokiego ryzyka nawrotu choroby, ale nawet u tych osób, u których istniej? wyra?ne przeciwwskazania do stosowania tamoksyfenu.
nie, 29 czerwca 2008 21:41


--------------------




.... przewróci?o si?, niech le?y ....
Go to the top of the page
 
+Quote Post
jagrok
3.02.2010, 16:37
#8


wykazuj?cy aktywno?? na forum
***

Zarejestrowana
36
1-09 08
?l?sk
893
Numer GG: 12126790



Drogie dziewczyny!Zwracam si? z pro?b? do was mo?e mi doradzicie co mam zrobi?.Wczoraj moja onko powiedzia?a mi ?e ju? nie mo?e mi wypisywa? recept zni?kowych na zoladex i aromek bo mi si? to nie nalezy .Dodam i? Aromek stosuj? od maja2009 a zoladex od sierpnia2009.Teraz dla mnie jedyna droga to ablacja jajników tak mówi pani doktor.Zoladex nale?y si? tylko jako lek pierwszego rzutu z Tamoksifenem,a ?e umnie Tamoksifen nie zadzia?a? i mia?am po nim przerzut to teraz pozostaje mi Aromek i kastracja....Sama nie wiem co o tym my?le? nie mam zamiaru si? na?wietla? bo z tym nigdy nie wiadomo.Je?eli ju? to b?d? rozwa?a?a chirurgiczne usuni?cie jajników albo zoladex na 100% odp?atno?ci.Prosz? napiszcie czy mia?y?cie podobne problemy bo ja ju? nie wiem co mysle?.


--------------------

"Wa?ne s? tylko te dni ,których jeszcze nie znamy......"
....ale to co prze?yli?my jest tak samo wa?ne!!!!
Go to the top of the page
 
+Quote Post
« · Leczenie · »
 

Reply to this topicStart new topic

 

: · ·

· · ·

: 3.06.2020 - 20:48